'Hoe het voetbal, in Waalwijk, zomaar even verdampt'
De hele zaterdag dacht ik dat dit een stukje over de Keuken Kampioen Divisie zou worden.
Over hoe heerlijk het is dat Roda JC eindelijk weer eens ergens bovenaan staat, over het drijfzand van FC Groningen, over de geweldige podcast De Eerste De Beste, over Jayden Addai van Jong AZ en over Tygo Land van Jong PSV. Die laatste had ik een maand geleden al eens genoteerd op mijn lijstje van Jonge Spelers Die Na Eén Goeie Steekpass Worden Vergeleken Met Frenkie De Jong en vrijdagavond zag ik hem voor het eerst echt even spelen, uit tegen Cambuur. En ja hoor: nét Frenkie de Jong. Dat zag mijn gebrekkig kennersoog meteen.
Ja, dacht ik, het gaat een stukje worden over de schitterende eenvoud van de KKD in het algemeen en over de schitterende eenvoud van het ver Tygo Land uit Peize, wat me een uitstekende geboorteplaats leek voor de nieuwe Frenkie de Jong. Geboorteplaats van Tonny van Leeuwen (én Harmen Siezen). In het bezit van een openluchtzwembad én een sauna. Misschien kon ik wel een paar van die ogenschijnlijk eenvoudige balletjes van ’m uittekenen, die passjes tussen twee tegenstanders door, beslissingen die pas logisch worden nadat ze genomen zijn, en zo langzaam toewerken naar de conclusie dat de toekomst van het Nederlandse voetbal is opgegroeid ergens tussen Peizermade en Altena.
'Je ziet spelers in trosjes bij elkaar staan. Een enkeling praat nog, de meeste anderen kijken zwijgend naar de grond. Brobbey slaat een kruisje'
Dat stukje is er niet gekomen.