'Dat is wat ik voelde toen Christian Eriksen in het gras lag, doodsangst'
Afgelopen zaterdagavond gebeurde er veel, toen Christian Eriksen opeens voorover viel. Ik ben iemand die heel hard van ongelukken af holt, mijn vriendin Tanja rent juist op het ongeluk af. Kijken of ze kan helpen. Ik keek naar wat ik het meest vrees: op de rug liggen met een zwijgende groep mensen om mij heen en aan hun gezichten proberen te zien of je blijft leven of niet.
Ik zal de stilte in het stadion niet snel vergeten. Het was een stilte die ook optreedt tijdens zonsverduisteringen. Ik herinner mij de keer dat ik midden in Frankrijk, in een tuin, met een rare bril voor mijn ogen, stond te wachten op de zwarte cirkel om de zon. Het begon te schemeren en ik stootte mijn ex-vrouw aan. ‘Hoor dan. Niks.’ De dieren zwegen, zodat ik opeens hoorde hoeveel geluid zij maakten als de zon wél scheen. Ik voelde, door het zwijgen van de vogels, sterker dan ooit hoe luidruchtig en mooi het leven was. Al die drukte, al dat gebabbel in de rij bij de supermarkt, het bestond bij gratie van de zon. Er hoefde maar iets voor die brandende bal te schuiven en het leven veranderde voor enkele minuten in een slechte science-fictionserie op Netflix.
Precies dat voelde ik en miljoenen anderen toen Christian Eriksen midden in een voorwaartste beweging uit werd gezet. Het was alsof er een schakelaar achter op zijn rug zat. Zo broos is het dus, geluk, met een leuke vrouw, dromen van een nieuw land, ooit weer teruggaan naar Denemarken om daar bij een amateurclub langzaam af te bouwen en dan, in een hoek van het veld opeens het noodlot vanuit je middenrif door je lijf voelen golven. Het is vooral het contrast tussen het orgastische geluid van Denen en Finnen, de doffe plof wanneer de keeper uittrapt, de half verstaanbare geschreeuwde aanwijzingen van de trainer en de doodse stilte nadat Eriksen in het gras is gevallen dat mij erg emotioneert.
© Pro Shots