AchtergrondWereldkampioen Spanje blijft zichzelf: de bijenkorf van La Roja
Na de Europese titel maakte Spanje ook op het WK de hoge verwachtingen waar. Het belangrijkste van de wereldkampioen is dat trouw blijven aan de eigen voetbalcultuur de basis kan zijn voor succes op de lange termijn.
Of je nu de cijfergoochelaars van OPTA moest geloven of de quoteringen van de wedkantoren, vóór het toernooi was er één duidelijke favoriet. Voordat de bal rolde, gold Spanje als de ploeg die iedereen moest verslaan. Met kort daarachter Frankrijk en Engeland. Daarna kwam de rest van de wereldtop.
En nu is Spanje dus wereldkampioen, precies zoals vooraf voorspeld. Dat klinkt bijna gewoon, bijna vanzelfsprekend voor een land dat de internationale top al een paar jaar domineert en beschikt over een duidelijkere voetbalidentiteit dan welk ander topland ook. Toch was dat een paar weken geleden allemaal nog niet zo vanzelfsprekend. In die eerste WK-week ging iedereen er eens goed voor zitten, sommigen met een telraam in de aanslag. Het openingsduel met Kaapverdië eindigde echter in een moeizaam 0-0 gelijkspel. In plaats van de verwachte 3-, 4- of 5-0 bleef Spanje steken op een gelijkspel. De analyses waren vernietigend: Spanje oogde hautain, niet scherp genoeg, het middenveld stond niet goed, Lamine Yamal was nog maar net terug van een hamstringblessure en Nico Williams, de dribbelaar die op het EK van 2024 iedereen voorbijvloog, is al tijden een schim van zichzelf. Kortom, er moest nog heel wat gebeuren wilde de torenhoge favoriet zijn status gaan waarmaken.