Wayne Rooney, opgeofferd door Louis van Gaal

Sir Alex Ferguson gebruikte Wayne Rooney in zijn laatste seizoen soms als middenvelder. Een pesterijtje van de Schot die niet was vergeten hoe de aanvaller de club in gijzeling had genomen met de mededeling naar Manchester City te vertrekken. Door het de aanvaller zo oncomfortabel mogelijk te maken dacht hij hem te kunnen lozen. Tot Sir Alex zelf opstapte. In het geval van Louis van Gaal heeft het geschuif met Rooney een andere achtergrond. Volgens de Nederlander is hij nodig om het door hem gepredikte positiespel mogelijk te maken. Rooney heeft dan wel 225 keer gescoord voor Manchester United, maar hij moest de voorbije maanden helpen de bal van A naar B te krijgen. Dat heeft iets armoedigs en is alarmerend. Honderdtachtig miljoen euro is uitgegeven om de ploeg weer aan haar vroegere status te helpen, maar kennelijk is er niemand in die dure selectie te vinden die een scharnier kan vormen tussen verdediging en aanval. Recent tegen Burnley kwam Rooney na het uitvallen van Daley Blind zelfs in een controlerende rol terecht. Het lovenswaardige aan Rooney is dat hij de opdrachten van zijn coach zonder morren uitvoert. Hij is per slot van rekening aanvoerder en zal het clubbelang boven zijn eigen belang moeten prevaleren. Maar in de kleine details openbaren zich de irritaties, zeker als hij weer eens vanuit een meer teruggetrokken positie opereert. Hij roept en tiert, trapt af en toe uit frustratie naar een tegenstander en moet lijdzaam toezien hoe een ploeg als Burnley op Old Trafford brutaal naar voren voetbalt.