Waarom Bilal Basaçikoglu op zijn 28ste van het proftoneel verdween

Bilal Basaçikoglu zit ontspannen op een picknickbank op het terrein van amateurclub SC Buitenveldert. De huidige hoofdtrainer van het O19-1-team van de Amsterdamse amateurclub draagt een blauw trainingspak en heeft een broodje kip voor zich op tafel staan. Hij schiet regelmatig in de lach als hij terugdenkt aan de bijzondere avonturen in zijn carrière. ‘Bij Kayserispor woonde ik samen met Emmanuel Adebayor in een hotel’, vertelt hij. ‘We chillden veel samen en kregen een hele hechte band. Soms belden mijn vrienden en vroegen ze wat ik aan het doen was. Dan antwoordde ik dat ik aan het zwembad lag met Adebayor. Dan riepen ze altijd: “Laat hem even zien, laat hem even hoi zeggen”. Voor mij voelde hij gewoon als een teamgenoot, maar aan de gezichten van mijn vrienden zag ik hoe bijzonder het eigenlijk was.’

Op de velden van SC Buitenveldert schaven kinderen ondertussen aan hun techniek. Basaçikoglu deelt zijn verhalen met trots. Hij heeft zeker een traantje gelaten toen hij noodgedwongen veel te vroeg moest stoppen met voetballen, maar de voormalige buitenspeler is vooral dankbaar voor alle momenten die hij wél heeft mogen meemaken. ‘Ik moest de stekker eruit trekken. Ik had eigenlijk verwacht dat ik het er zwaarder mee zou krijgen, maar ik ben zeker niet in een donker gat gevallen.’ 

© Pro Shots

San Marco

Basaçikoglu speelde in de jeugd voor Ajax en HFC Haarlem en belandde via de amateurs bij SC Heerenveen. Daar beleefde hij in het seizoen 2013/14 een heerlijk debuutjaar onder Marco van Basten. ‘Hij was een soort vaderfiguur voor me’, vertelt Basaçikoglu. ‘Na de training maakte hij tijd vrij om een half uur met me af te werken. Hij kon het niet meer allemaal voordoen, omdat zijn enkels en knieën kapot waren, maar in die tijd heb ik regelmatig YouTube-filmpjes van hem zitten kijken.’

Van Basten gaf hem al het vertrouwen, maar Basaçikoglu weet ook nog goed dat de drievoudig Ballon d’Or-winnaar ook juist weleens kritisch op hem was. ‘Hij heeft me nog een keer na een wedstrijd tegen FC Twente hard aangepakt in media’, lacht hij. ‘Hij noemde me Rubberen Robbie, omdat hij vond dat ik de ene week voor een 8 speelde en een week later weer voor een 4.’ Basaçikoglu schrok in eerste instantie van die woorden, maar Van Basten legde hem in die week uit wat hij ermee bedoelde en ging vervolgens keihard met hem aan de slag. ‘Hij vond dat ik meer doelpunten moest maken.’ De aanpak van San Marco wierp zijn vruchten af, want de jonge buitenspeler scoorde vijf keer in zijn laatste acht Eredivisie-wedstrijden van dat seizoen. Hij was net de Eredivisie binnen en verdiende direct een mooie transfer naar Feyenoord.

Zo vrij als in Friesland zou Basaçikoglu nooit worden in De Kuip. In zijn eerste seizoen speelde hij weinig en ook in zijn tweede jaar was hij geen onbetwiste basisspeler. Hij kreeg ook verschillende fluitconcerten van eigen fans te verwerken. ‘Als een actie mislukte, kreeg ik die weleens over me heen, ja. Helpt dat? Nee. Ik werd daar wel iets onzekerder van richting mijn volgende actie. Ik was daar best wel gevoelig voor.’ Hij denkt even na: ‘Dan wordt er vrij snel het stempel Kuipvrees op gedrukt. Dat is wat makkelijk, maar de ene kan wat beter tegen die druk dan de ander. Noa Lang gaat soms van een fluitconcert juist beter presteren, maar niet iedereen op de wereld is hetzelfde.’

Hoewel hij niet altijd de beste versie van zichzelf kon laten zien, heeft hij toch intens genoten van het voetballen bij een topclub. In zijn vier jaar in De Kuip won hij twee keer de beker, één keer de Johan Cruijff Schaal en werd Feyenoord voor het eerst sinds achttien jaar kampioen van Nederland. ‘Toen zag ik pas wat het écht betekent voor de fans. Toen het laatste fluitsignaal ging tegen Heracles, keek ik om me heen en zag ik mensen echt huilen om wat wij hadden gepresteerd.’ Er verschijnt een lach op zijn gezicht: ‘Dat zijn dingen waar de jongens in mijn team bij Buitenveldert van dromen. Dat heb ik toch maar mooi werkelijkheid gemaakt.’

Hij speelde in zijn Feyenoord-jaren met veel goede spelers als Dirk Kuijt en Eljero Elia, maar voor hem sprong er eentje toch echt bovenuit: Robin van Persie. Vaak keek hij ademloos naar hem op de trainingen. ‘Met afwerkvormen schoot hij soms gewoon dertig ballen achter elkaar vanuit dezelfde hoek binnen. Iedere keer weer in die linkerbovenhoek.’ Hij schiet in de lach: ‘Ja, daar zat wel een bepaalde techniek in.’ Ook buiten het veld kon Basaçikoglu het goed vinden met de voormalige speler van Arsenal en Manchester United. ‘Soms kwam ik ook bij hem thuis en zag ik daar bekers staan, zoals die van de beste speler van de Premier League. Geweldig, toch?’