Voorgetrokken, verguisd, onaantastbaar: Messi is nu eenmaal Messi

Voor hem zat het erop. De hattrick was een feit, de wereld was weer een keer verbijsterd achtergelaten en hij staarde zwijgend naar het veld. Vlak naast de Argentijnse dug-out zat Lionel Messi. Thiago Almada had hem zijn plek op de reservebank aangeboden, maar Messi had die met een kort knikje afgeslagen. In plaats daarvan was hij op het gras gaan zitten, tussen twee koelboxen in, en volgde vanaf die plek het restant van het openingsduel met Algerije.

Zijn blik oogde een beetje verloren, moe, leeg, maar ook voldaan. Hij kauwde op iets en spuugde af en toe op de grond. Hem daar zo zien zitten was een beeld dat bleef hangen. Want wat zou er op zo’n moment door zijn hoofd gaan? Hoe is het om te beseffen dat de media zich in de dagen erna weer in de gebruikelijke superlatieven zullen verliezen. Dat je geniaal bent, uitzonderlijk, uniek en al die andere woorden die door hun herhaling bijna hun betekenis hebben verloren. Dat je er wéér staat. Dat je het nóg een keer hebt gedaan.