Voor Aston Villa is De Kuip heilige grond: 'De mooiste dag van mijn leven'

Shaw, Williams prepared to adventure down the left. There's a good ball played in for Tony Morley. Oh, it must be.. and it is! Peter Withe!

© Eigen foto

Het legendarische commentaar van de al even legendarische Brian Moore, bij het winnende doelpunt in de finale tegen Bayern München, hangt al decennia op een spandoek in Villa Park. Ruim veertig jaar later weet linksbuiten Tony Morley (71), de man van de assist, het nog allemaal heel precies. 'Ik wist altijd dat er één kans zou komen. De Duitsers hadden hun huiswerk gedaan, ik kwam weinig aan de bal. Maar toen kreeg ik een kans. Ik ging een paar man voorbij, gaf de voorzet en Peter Withe deed wat spitsen moeten doen: scoren. Met z'n scheenbeen ja, haha. Gelukkig kreeg hij hem niet op zijn rechter, want daar kon-ie niks mee. Het was zijn gelukkigste goal ooit, en de belangrijkste in de clubhistorie.'

Jolly good night

Wat weet Morley verder nog van die dag? 'Het was heel warm. Ik had vrienden uit Liverpool die niet kwamen opdagen, dus heb ik hun tickets maar aan supporters weggegeven. Bij het stadion, ja. Ik was drie kwartier voor de wedstrijd nog buiten', aldus Morley. Amper voor te stellen: Vitinha die om 20.15 uur voor de Champions League-finale nog rustig een rondje om de Allianz Arena zou hebben gewandeld? Morley ziet niks geks. 'Tegenwoordig zijn ze zo lang van tevoren al binnen. Ik wilde naar binnen, opwarmen en voetballen. Dan kan je de zaken ook niet overdenken. Mijn grootste probleem: ik vond voetbal niet zo moeilijk. Als ik het moeilijker had gevonden, dan zou ik misschien meer hebben bereikt. Ik was een kind op het veld. Ik genoot er gewoon van om me te meten met de beste spelers in Europa. Ik werd dat jaar verkozen tot de beste linkerflankspeler in de Europa Cup, dus ik moet iets goed gedaan hebben. Ik had ook de meeste assists.'

© Pro Shots

Morley (midden) met de beker

Hoe ging de avond verder? 'We hebben feestgevierd in Amsterdam. Ken McNaught en Peter Withe moesten naar de dopingcontrole, maar die waren door de hitte zo uitgedroogd dat ze niet konden plassen. Hebben ze een krat bier weggezopen, samen met een paar Bayern-spelers. Dat hielp. Daarna konden we feestvieren. Onze partners waren er, we hadden een heerlijke avond. De vrouwen vlogen eerder naar huis, wij hadden daarna nog een receptie in Birmingham. Het feest ging maar door en door. Zoveel mensen spreken ons zelfs nu nog aan, dat ze erbij waren. Ik denk dat wel 100.000 mensen zeggen dat ze toen naar Rotterdam zijn gegaan. Ach, dat is dan hun claim to fame. Ik vind het een eer.'