Van Wolfswinkel laat zich niet afschrijven: 'Beker zou heel mooi afscheid zijn'

Tijdens een Twentse derby in de vrieskou, met een belabberde scheidsrechter en een nog slechtere thuisploeg, is het nog wel een voorrecht om anderhalf uur naar Ricky van Wolfswinkel te kijken. Spits van beroep, maar zijn meerwaarde zit allang niet meer in het maken van doelpunten alleen. Het zit in de wijze waarop hij zijn medespelers het signaal geeft om druk te zetten op de Almelose verdedigers. Het zit in de manier waarop hij na de bespottelijke rode kaart voor Ramiz Zerrouki teamgenoten bij de les houdt, en bij zichzelf nog wat extra energie aanboort om verdedigend meer bij te dragen. Het zit in zijn gespeelde verbazing als hij in de slotfase een gele kaart krijgt na het omver beuken van Erik Ahlstrand, die zich geblesseerd moet laten vervangen. Het is niet zo gek dat Van Wolfswinkel vaak nogal wat irritaties oproept in stadions buiten Enschede. En het is zeker niet zo gek dat ze hem bij FC Twente nog altijd op handen dragen. Met zijn voetbalslimheid maakt hij nog vaak het verschil.

Zo ook zondag in de met 0-2 gewonnen derby tegen Heracles. Hij verdubbelt de marge na rust zelf via een strafschop. Een schot van de spits is via een arm van verdediger Damon Mirani over de achterlijn gegaan. De overtreding is scheidsrechter Sander van der Eijk ontgaan en zal vermoedelijk weinig andere aanwezigen in het Almelose stadion wel meteen zijn opgevallen. Maar Van Wolfswinkel begint meteen opzichtig en herhaaldelijk te appelleren voor een handsbal. Daar blijft het niet bij: de routinier wacht een VAR-ingreep niet af, maar loopt alvast naar de rand van het veld om even wat uit een bidon te drinken. En geeft zo de videoscheidsrechter wat extra tijd om de situatie in het strafschopgebied nog eens rustig terug te kijken. Even later wordt Van der Eijk daadwerkelijk naar het tv-scherm gedirigeerd en mag Van Wolfswinkel aanleggen voor een strafschop. Die hij zoals gewoonlijk benut.

© Pro Shots

Ricky van Wolfswinkel appelleert als enige en krijgt zijn zin

Het is instinct, wat hem op zulke momenten drijft. Een schat aan ervaring. Voetbalslimheid. 'Niemand anders reageerde op dat moment, omdat niemand het zag', gaat Van Wolfswinkel na afloop terug naar de handsbal van Mirani, slachtoffer van strenge regels. 'Het gebeurde zo kort en zo snel. Maar de bal ging op goal, en volgens mij zijn dan de regels dat het een penalty is', weet Van Wolfswinkel. 'Ik was ervan overtuigd dat het er eentje was. Dus ging ik even naar de zijkant. Dat straalt vast ook wel iets uit: oh, hij is wel héél zeker van zijn zaak. Dat is ook wel een beetje het spelletje dat je dan speelt. En ik probeerde ook alvast even mijn rust te pakken voor die penalty.'