Trainen op de landingsbaan: de Brabantse interim-coach van Tuvalu
Overal op de wereld bekleden Nederlanders de meest bijzondere functies in de voetballerij. Zo ook de 31-jarige Brabander Michiel van der Werf. Hij werkte in Amerika, China, Noord-Korea en Indonesië. Recent stond hij plotseling als interim-trainer voor de groep bij het zaalvoetbalteam van Tuvalu, een land waar niet eens een zaalvoetbalveld is. ‘Andere landen dachten eigenlijk dat we weer met een bierelftal zouden komen.’
Van der Werf komt in beeld via een videogesprek. Hij zit op Fiji, een eilandengroep in de Stille Oceaan, ten noorden van Nieuw-Zeeland en ten oosten van Australië. Daar heeft hij zojuist als interim-bondscoach van het zaalvoetbalteam van Tuvalu een internationaal toernooi afgewerkt. Hij kan zelf amper geloven wat voor bijzondere wending zijn leven de afgelopen weken heeft genomen. ‘Er is helemaal geen zaalvoetbalveld in Tuvalu, dus we trainden daar op de landingsbaan.’ Zijn mondhoeken krullen omhoog: ‘Gelukkig landt er maar één vliegtuig per dag.’ Twintig minuten voor die landing klinkt het luchtalarm en moeten de spelers, pionnen en ballen zo snel mogelijk plaatsmaken. ‘En even later trainen we weer verder.’
'De laatste keer dat ze meededen verloren ze wedstrijden met uitslagen als 16-0 en 21-1'
Van der Werf en de mannen van Tuvalu hebben in een paar dagen tijd wedstrijden afgewerkt tegen Nieuw-Zeeland, Fiji, Vanuatu en de Salomonseilanden. ‘Hoewel we alles hebben verloren, was het alsnog het beste zaalvoetbaltoernooi wat Tuvalu ooit heeft gespeeld’, lacht hij. ‘Je moet deze poule een beetje zien alsof wij Liechtenstein zijn en in een groep terechtkomen met ook Spanje, Frankrijk, Duitsland en Nederland. De laatste keer dat ze meededen verloren ze wedstrijden met uitslagen als 16-0 en 21-1.’ Nu vielen de uitslagen met een 6-1 en 7-0 verlies tegen de Salomonseilanden en Nieuw-Zeeland nog enigszins mee. De 3-2 nederlaag tegen Vanuatu en de 4-1 verliespartij tegen Fiji waren voor Tuvalu iets om trots op te zijn. Op de achtergrond bij Van der Werf in Fiji ontstaat even flink wat rumoer. ‘De spelers lopen hier rond. Volgens mij gaan ze nog even de kroeg in.’
© Michiel van der Werf. Op bezoek in de kerk op Tuvalu.
Amateurvoetballer
Van der Werf heeft totaal geen profvoetbalverleden en groeide op in Helenaveen, een Brabants dorpje op een half uur rijden van Eindhoven. Met zijn amateurclubs SV Helenaveen, SV Brandevoort en SV Grashoek schopte hij het nooit verder dan de Vierde Klasse van het amateurvoetbal. ‘Aan mij is geen groot voetbaltalent verloren gegaan’, concludeert hij zelf. ‘Ik zag het spelletje wel, maar mijn lichaam kon het niet uitvoeren. Ik was echt veel te traag.’
Ondanks zijn gebrek aan talent was hij wel compleet geobsedeerd door het spelletje. Daarom begon hij al op zijn achttiende met trainingen geven bij de lokale amateurclub, SV Helenaveen. Via-via kwam hij in contact met een groep Nederlanders die destijds de club Dayton Dutch Lions in Ohio runden. Op zijn 21ste stapte hij het vliegtuig in om fulltime als jeugdtrainer in Amerika aan de slag te gaan. Al vroeg in zijn leven besefte hij dat hij de ultieme kans had om twee van zijn grootste passies te combineren: voetbal en reizen. ‘Het maakt me eigenlijk niet uit waar ik ben, als ik maar iets met voetbal kan doen.’
Door goed te netwerken rolde hij zo van de ene naar de andere baan in de voetballerij. Hij was een tijdje jeugdtrainer bij PSV en de KNVB, maar beleefde ook veel bijzondere avonturen in het buitenland. Via het Worldcoaches Project van de KNVB belandde hij in China, waar hij trainingen verzorgde en lokale trainers de kneepjes van het vak bijbracht. Later regelde hij uitwisselingsprojecten voor Chinese voetbaltalenten in Nederland, waar ze bijvoorbeeld de kans kregen om te trainen bij VVV-Venlo.
© Michiel van der WerfAls jeugdtrainer van PSV, met naast hem Luuk de Jong.
Noord-Korea
Door overal nieuwe mensen te ontmoeten, kwamen er steeds meer onverwachte tripjes op zijn pad. In China raakte hij in gesprek met een Nederlandse man die reizen organiseerde naar een van de meest gesloten landen op aarde, Noord-Korea. ‘Als je iets voor de ontwikkeling van de sport daar wilde doen, kon je destijds nog wel het land binnen.’ Van der Werf wilde het land weleens met eigen ogen zien en was nieuwsgierig of hij daar iets kon bijdragen aan de voetbalontwikkeling. ‘Dat is wel een beetje mijn inner drive. Ik doe dat juist het liefst op plekken waarvan je kunt zeggen: die mensen daar hebben nou eenmaal wat minder geluk met hun geboorteplek.’
'Hadden ze een gechoreografeerde dansshow met een bal voor me ingestudeerd'
Zo stapte een twintiger uit Helenaveen plotseling Noord-Korea binnen, samen met een Nederlander die daar zaken ging doen en een groep Engelse documentairemakers. Hij bezocht hoofdstad Pyongyang. ‘Ik ging daar echt een stap terug in de tijd. Het was er heel grauw, veel van die gebouwen in communistische stijl, heel vierkant allemaal.’ Overal liep hij portretten van dictator Kim Jong-Un tegen het lijf. ‘Overal waar ik kwam, hingen foto’s dat hij er al een keer was geweest.’
Er schiet direct een bijzondere herinnering door zijn hoofd. ‘In Noord-Korea laten ze graag aan buitenlanders zien dat het daar allemaal heel goed is georganiseerd’, vertelt hij. ‘Ik was te gast bij de voetbalbond en zou daar een training gaan bekijken, om zo een beetje het niveau te peilen.’ De Noord-Koreanen waren alleen van plan om hun gast op een andere manier omver te blazen. ‘Hadden ze een gechoreografeerde dansshow met een bal voor me ingestudeerd. Tja, stond ik daar een uur lang naar zo’n dansshow te kijken.’ Daarna met een sterk Brabants accent: ‘Dat ging helemaal nergens over.’