Toon Gerbrands en het wonderlijke leven na het topvoetbal
Als directeur van AZ en PSV werkte Toon Gerbrands (68) twintig jaar vol in de schijnwerpers van het topvoetbal. Hij won landstitels, bedwong crises en schreef talloze boeken over leiderschap. Inmiddels is de Fries drieënhalf jaar van het voetbaltoneel verdwenen. In een zeer openhartig interview spreekt Gerbrands over zijn leven na de hectiek, die ene rare eigenschap, zijn coachinglessen, schapendrijven en ballonvouwen. ‘Een witte man van iets te hoge leeftijd is niet interessant.’
Symbolischer had de setting voor het gesprek met Gerbrands nauwelijks kunnen zijn. Tussen metershoge boekenkasten vol geschiedenis en wijsheden houdt de voormalige voetbalbestuurder kantoor in Kasteel Geldrop. Op het bureau staat een fraaie antieke gietijzeren boekenpers. Aan de muur hangen in zwart-wit de strenge blikken van de vroegere adellijke bewoners. Een opgezette roerdomp kijkt eigenwijs terug. En in de hoek staat de verwachte grote wereldbol. Deze inspirerende plek is de uitvalsbasis voor onder meer de coachinglessen die Gerbrands voor CEO’s verzorgt. Waar in het recente verleden de dictatuur van de wedstrijdschema’s, winst en verlies, en de publieke druk zijn agenda en leven bepaalden, heerst nu welhaast een serene rust. De stilte van de bieb dient als fraai en symbolisch decor voor de metamorfose die het leven van Gerbrands onderging. Liefst zeventien interviewverzoeken wees Gerbrands af; ze wilden allemaal voornamelijk over PSV praten. Dat doet de voormalige directeur niet. Over zijn leven na het voetbal weidt Gerbrands tegenover Voetbal International echter graag uit.
Van directeur in de top tot kasteelheer van Geldrop. Is dat de kop boven het interview?
‘Haha, zo zou je het kunnen zeggen. Er zit wel een mooi verhaal aan. Ik reed in mijn periode als PSV-directeur altijd langs het kasteel. Toen ik was gestopt, zocht ik een ruimte. Ik heb hier aangebeld en gevraagd of ze iets hadden dat ik kon huren. Dat kon. Ik koos direct voor de bibliotheek. Per dagdeel was het 130 euro, inclusief koffie, thee en water. Maar ik zei: Wat nou als ik meer dan tien keer per jaar langskom? Toen werd het na een bestuursvergadering 65 euro. Mijn familie was direct boos.’
Dit verhaal is afkomstig uit het VI-weekblad.