Toen Gerard Meijer nog eenmaal met zijn handdoek rondzwaaide in De Kuip
In de rubriek VI Tijdmachine brengen we met regelmaat nieuwe verhalen over toen, en elke dag van het weekeinde herplaatsen we een artikelen uit ons rijke archief. Deze keer gaan we terug naar mei 2009, toen Gerard Meijer afscheid nam als verzorger van Feyenoord.
Michel van Egmond stond toen uitgebreid stil bij het adieu van Meijer, die zoveel meer was dan een verzorger. Niet voor niets organiseerde Feyenoord vorig jaar een groot feest ter ere van de negentigste verjaardag van de clubicoon. Van Egmond schetste in 2009 op fraaie wijze een portret van Meijer, met de kop Vijftig jaar horen, zien en zwijgen.
De meeste mensen in Dordrecht slapen nog als verzorger Gerard Meijer deze zondagochtend zijn auto start en koers zet richting De Kuip. In zijn binnenzak zitten twee kalmeringstabletten. De clubarts van Feyenoord heeft hem die gegeven. Hij zal ze straks, vlak voor het begin van zijn allerlaatste competitiewedstrijd, met een glaasje water innemen. 'Anders ben ik de hele dag aan het huilen', zegt de masseur. Achter het stuur vertelt hij dat hij opziet tegen deze dag. 'Ik laat alles maar over me heen komen.'
Daarna kijkt hij weer zwijgend naar het asfalt. Het is niet gebruikelijk dat Gerard Meijer tijdens de rit van zijn woonplaats naar De Kuip spreekt. Normaal gesproken voltrekt de hele reis zich in absolute stilte. Dan concentreert hij zich op de wedstrijd en zijn werkzaamheden. Maar vandaag wordt hij de hele dag gevolgd door een cameraploeg en moet hij af en toe tekst en uitleg geven.
Gerard Meijer is een punctueel mens. Het is precies half tien wanneer hij de kleedkamerdeuren van De Kuip opent. In alle eenzaamheid werkt hij er zijn vaste ritueel af. Alles heeft de afgelopen vijftig jaar een vaste volgorde van hem gekregen. Afwijken doet hij liever niet. Ook vandaag controleert hij éérst of er nog voldoende toiletpapier op de wc van de scheidsrechter is. Pas daarna pompt hij de ballen op. Niet andersom.