
Toen Diego Maradona in zijn droomjaar tijd vrijmaakte voor VI
Voetbal International viert dit jaar zijn zestigjarig jubileum. Naar aanleiding daarvan herplaatsen we elke dag een verhaal uit ons rijke archief. Deze keer een interview met Diego Maradona uit het kerstnummer van 1986.
De wereld lag destijds aan de voeten van Pluisje, die een halfjaar daarvoor als eenmansleger Argentinië naar de wereldtitel in Mexico had geleid. Ook bij Napoli was zijn impact enorm: Maradona was op weg de club uit Napels naar zijn eerste Serie A-titel te leiden. Alle reden dus om in de laatste VI van 1986 ruim baan te maken voor de dribbelkoning. Leo Verheul kreeg het voor elkaar de Argentijn te spreken.
Tot aan Mexico hadden de kenners hun twijfels. Was Diego Maradona nu een echte of een crêpevedette? Sinds de wereldtitel van Argentinië weet iedereen het zeker. Diego Maradona (26) wordt algemeen aanvaard als de beste voetballer ter wereld. Met Napoli staat de mollige balkunstenaar momenteel voor een nieuwe uitdaging. De Zuid-Italiaanse club moet dit jaar voor het eerst in de geschiedenis het landskampioenschap in de wacht slepen. VI trok naar dé voetbalstad van het moment, peilde de hysterie rond Diego Maradona én sprak uitgebreid met de meest begeerde voetballer ter wereld. Het beeld van de ideale prof.
Het Paradiso Sportivo ofwel sportcentrum van Calcio Napoli wordt deze donderdagmiddag bevolkt door ruim duizend fans. Het is de enige dag, dat er publiek wordt toegelaten, omdat de training bestaat uit een grote partij. Voor de ingang is het een drukte van belang, er staan een paar kraampjes met deegspijzen en er worden clubartikelen aan de man gebracht. De lijstaanvoerder van de Serie A speelt een simpel onderling partijtje, maar elk doelpunt wordt bejubeld als stond er iets heel gewichtigs op het spel. Aan de ene kant herkennen we het basisteam met onder meer Salvatore Bagni, Francesco Romano, Giuseppe Bruscolotti, Fernando de Napoli en Andrea Carnevale. Maar Diego Maradona, ons reisdoel, schittert door afwezigheid. Wat later leert informatie in de catacomben dat de maestro met een licht griepje onder de ledematen is thuis gebleven. Of hij de volgende dag wel aanwezig zal zijn, valt te betwijfelen, want de wondervoetballer heeft koorts. Over de kans op een interview met Maradona wordt überhaupt moeilijk gedaan. De moed zakt de VI-equipe al gelijk in de schoenen.
De volgende dag begint op het kantoor van Napoli aan de Piazza dei Martiri niet veel beter. Er is een afspraak gemaakt met Pierpaolo Marino, de manager van Napoli, maar eerst zal perschef Carlo Juliano op voorspraak van zijn baas een bemiddelingspoging wagen om ons in contact te brengen met Diego Maradona. Het hoofdkwartier van Calcio Napoli zit weggestopt op de eerste verdieping van een gebouw, dat iets weg heeft van een ouderwetse kostschool. Carlo Juliano huist in een klein zijkamertje, waarin hij een ideale chaos om zich heen heeft geschapen. Achter enorme stapels paperassen verheft hij zijn Italiaan-zijn tot kunst. Na een half uur van talloze in- en uitgaande gesprekken en het razendsnel doornemen van wat lopende zaken met zijn bevallige secretaresse heeft hij ons in fijngebroken Engels niet meer toegevoegd dan dat het verdraaid lastig zal worden om Maradona te spreken te krijgen en dat het griepje dat de wonderboy opliep het er bepaald niet rooskleuriger op heeft gemaakt.
Maar na een half uur Italiaantje spelen vermant de pr-man zich en geeft de telefooncentrale opdracht juffrouw Cecilia te bellen van Maradona Productions, de privésecretaresse van Diego. Na een gloedvolle introductie door Juliano, waarin onze vriendschap met Ruud Krol en de speciale band tussen Napoli en VI royaal wordt onderstreept, mogen we het verder zelf doen. De secretaresse van Maradona blijkt de kwaadste niet, maar zegt geen ijzer met handen te kunnen breken. Interviews dienen ruim van te voren aangevraagd te worden, vervolgens selecteert Maradona de verzoeken. Eén keer in de paar weken staat hij een paar (voornamelijk buitenlandse) verslaggevers te woord. De Italiaanse pers moet het in principe doen met de massale persconferenties na afloop van wedstrijden en bepaalde trainingen. Op andere wijze zou Maradona helemaal geen tijd meer voor zichzelf overhouden. De dag ervoor waren de Japanse televisie en een Russische verslaggever aan de beurt, maar dat diende te worden verschoven naar vanmiddag door het griepje van Diego. Of hij vandaag traint, aldus Cecilia, is echter nog niet zeker, want haar baas heeft ook vannacht koorts gehad. Maar ze wil het toch voor ons proberen, ze zal Maradona thuis opbellen en haar best doen. We moeten vanmiddag maar weer op de gok naar het sportcentrum gaan en dan horen we het wel.
© Pro ShotsHet kerstnummer van 1986.
Aan de andere kant van het gebouw zit Pierpaolo Marino, de jonge manager van Napoli, tevreden spinnend achter zijn bureau. Hij bracht eerst het nietige Avellino op het hoogste niveau en volgde twee jaar terug Antonio Juliano bij Napoli op als manager. 'Maradona is voor Napoli big business gebleken', zegt Marino. 'Hij heeft veertien miljard lire gekost (ruim twintig miljoen gulden, red.), dat geld hadden we er na twee jaar uit. Vóór de komst van Maradona verkocht Napoli 30.000 jaarabonnementen, in zijn eerste jaar waren dat er 70.000, daarna 60.000 en nu in het derde jaar zijn er weer 60.000 kaarten van de hand gegaan. Diego Maradona is voor Napoli een goudmijn. Na het WK in Mexico is zijn waarde alleen maar groter geworden. We hebben Diego voor tien miljard lire verzekerd. Hij is natuurlijk veel meer waard, maar voor de meerprijs lopen we zelf risico, want anders wordt de premie onbetaalbaar.'