Tien jaar Gianni Infantino: de voetbalpaus in tien hoofdstukken

1. ‘FIFA’s geld is úw geld’

Zürich, 2016 

Een klaterend applaus golft door de zaal. Het is 26 februari 2016, even na de lunchpauze, met onder meer blauwvintonijn op het menu in het Hallenstadion te Zürich, een gigantisch entertainmentcomplex met 13 duizend zitplaatsen. Nog nooit was er zo’n overweldigende belangstelling voor een congres van de Fédération Internationale de Football Association - bond van het mondiale voetbal en eigenaar van het WK. Die dag wordt de opvolger van Sepp Blatter gekozen. Vierhonderd media zijn afgewezen. Er zijn live-uitzendingen met verslaggevers die een paar kilometer verderop posten voor het arrestatiehotel waar de FBI negen maanden eerder binnenviel. Dit keer hebben alle voetbalbazen het ontbijtbuffet gehaald. Alle vijf kandidaten hebben een kwartier spreektijd.

Slechts één keer wordt een speech tussentijds onderbroken voor een ovatie. Dat is niet wanneer de kandidaat uit Jordanië pleit voor volledige transparantie. Dat is niet wanneer de kandidaat uit Frankrijk wijst op de enorme inkomensverschillen die de sport steeds voorspelbaarder maken. Dat is niet wanneer de kandidaat uit Bahrein waarschuwt dat gezien de grote financiële tegenvallers een gematigd beleid gepast is. En dat is ook niet wanneer de kandidaat uit Zuid-Afrika de show steelt met een vermakelijke toespraak waarin hij als enige de namen van de besmeurde Sepp Blatter en Michel Platini dropt. Nee, daarvoor is allemaal geen applaus. Dat komt pas wanneer Gianni Infantino belooft een groter aandeel van de miljardenomzet uit te gaan keren aan de bonden die zo hun stem moeten uitbrengen. ‘Het geld van de FIFA is úw geld.’ 

Infantino wijst bij het uitspreken van het woord ‘uw’ de zaal in, die is versierd met borden waarop teksten staan als omarm hervormingen en vertrouwen terugwinnen. Daarna neemt het voormalige hoofd lotingen van de UEFA, die tot voor kort geflankeerd door spelers balletjes uit bokalen viste, het applaus in ontvangst. In de vier maanden ervoor heeft de Zwitsers-Italiaanse jurist dik vijftig landen bezocht, waarbij het formaat van het land, de positie op de wereldranglijst en het aantal aangesloten voetballers bepaald niet maatgevend waren. Is ook niet nodig, want de stem van wereldkampioen Duitsland weegt even zwaar als die van Anguilla. ’Ik heb in alle posities in het vliegtuig leren slapen.’ Zijn tour eindigde op Robbeneiland en misschien heeft hij daarmee wel een glimlach bezorgd op het gelaat van zijn landgenoot Blatter, die altijd dweepte met zijn bezoekjes aan Robbeneiland en zich bij voorkeur liet interviewen voor een gigantisch portret van Nelson Mandela.