'Surrealistisch taalvaardige provocatie is de oplossing voor dat proletengedoe'
Columnist Nico Dijkshoorn heeft een remedie voor een hardnekkig probleem.
Het ging de afgelopen week weer eens heel erg veel over José Mourinho. Hij bagatelliseerde na de wedstrijd Benfica-Real Madrid de racistische uitingen van speler Prestianni en de thuisfans richting Vinícius. Die vierde zijn doelpunt iets te treiterig lang. Mourinho zijn argumentatie: Benfica kan nooit van racisme worden beschuldigd want Eusébio speelde daar ooit.
Allemaal erg lelijk, onverkwikkelijk en een rel die, zoals alle andere relletjes rond beroeps-narcist Mourinho, leek te verzanden in een gênant welles-nietesspelletje. Tot oud-voetballer en nu coach van Bayern München Vincent Kompany aan het woord kwam. Tijdens een persconferentie reageerde hij twaalf minuten lang op een vraag over de rel. Aangrijpend omdat Kompany het persoonlijk maakte. Hij vertelde over zijn vader, hij praatte lang over alles wat hijzelf over zich heen had gekregen tijdens zijn actieve voetbalperiode.
Deze column is afkomstig uit het VI-weekblad.