Ron Jans krijgt het afscheid dat hij verdient
In een week waarin Ron Jans met zijn team twee zeer lastige uitwedstrijden won, werd de clubleiding van FC Utrecht direct verlost van een hels dilemma. Een knoop in de maag die na de winterstop zelfs gordiaanse proporties kreeg. Want wat doe je met een trainer die FC Utrecht van de bodem raapte en voor het eerst in vijftien jaar weer Europees voetbal bezorgde, maar die in dit seizoen met zijn elftal langzaam richting play-offs om degradatie gleed?
Zeker na de winterstop, nadat Ron Jans zijn pensioen had aangekondigd, werd het qua resultaten met de week belabberder. Omdat ook het spel weinig aanknopingspunten kende en er flinke vraagtekens bij de teamontwikkeling gezet konden worden, werd het dilemma nijpender. Geen enkele trainer is immers groter dan FC Utrecht, zelfs niet als hij Ron Jans heet, een bewezen vakman is en een mooie lange carrière als hoofdtrainer heeft gehad.
De knoop van de clubleiding was derhalve voelbaar. Sterker, als de zestiende plaats daadwerkelijk een feit was geworden, had FC Utrecht dan niet gewoon voortijdig afscheid moeten nemen van de aimabele Jans? Niet alleen vanwege de povere prestaties en het moeizame voetbal, maar juist ook omdat de coach en de mens Ron Jans serieus wordt genomen. De Zwollenaar dan laten zitten, omdat werkelijk iedereen hem dat fraaie afscheid gunt, was niet alleen een casino-actie, maar zeker ook een daad van medelijden geweest. En dat is absoluut het laatste wat Jans zelf wil.