Rinus en Noa

Rinus Israel zijn dood laat mij niet los. Het voelt alsof ik mijn anker kwijt ben. Dat klinkt nogal theatraal, want ik heb Rinus nooit ontmoet. Ik heb wel vaak gedagdroomd over een ontmoeting. Rinus vlak voor mij als ik in een of andere tv-show het volgende gedicht aan hem voorlees:

IJZEREN RINUS
Roest
Rust
Mijn
Reet

Daarna Rinus, als ze aan hem vragen wat hij ervan vindt. ‘Het rijmt niet. Dit verzint een kind. Die mensen klappen hier voor jouw gedicht omdat er een of andere gek met een bordje staat te zwaaien dat ze moeten klappen, maar het is niks. Dit kan iedereen. Paar woorden achter elkaar zetten, witregel ertussen, moeilijke kop trekken als je het voorleest, zodat iedereen weet dat het een gedicht is, en een vreemde bril op die zwerverskop van je. Ik vind dit geen gedicht.’