Philippe Sandler wijst NEC de weg
NEC is uit de startblokken geschoten in de Eredivisie. De Nijmeegse ploeg versloeg na Excelsior ook Heracles Almelo. Toch loopt niemand de polonaise, want ook op de zege in Almelo viel nog genoeg aan te merken. Na een vroege rode kaart voor Heracles was het Philippe Sandler die NEC op weg hielp.
Philippe Sandler was zaterdagavond gewild bij de media na de wedstrijd tussen Heracles Almelo en NEC. De verdediger ging van camera naar camera om zijn verhaal te doen. In Almelo greep Sandler de hoofdrol aan Nijmeegse zijde, door met een goal en een assist de achterstand tegen Heracles om te draaien. Het was schakelen voor Sandler, wiens rol al na een half uur veranderde. Dat had alles te maken met het vroege kantelpunt in de wedstrijd.
NEC begon dramatisch in Almelo. Heracles zette de Nijmegenaren onder druk en dat leidde tot fouten in de opbouw. Jizz Hornkamp opende al vroeg de score en de thuisploeg kreeg kansen om de marge te verdubbelen. Heracles zat er lekker in en het vertrouwen groeide, tot Hornkamp al na elf minuten in de fout ging. De spits ging op de enkel van Sami Ouaissa staan en kreeg aanvankelijk de gele kaart van scheidsrechter Alex Bos. Op advies van de VAR werd het een rode prent, waardoor Heracles nog tachtig minuten met tien man verder moest. De wedstrijd veranderde volledig.
Het was een simpele rekensom. Als wij met zes aanvallers spelen en zij moeten die zes verdedigen, houden ze er maar drie over.
Ook voor Sandler, die in de driemansdefensie van Dick Schreuder in het midden begon. In die rol schuift hij in de opbouw regelmatig richting het middenveld. Door de rode kaart van Hornkamp kwam daar verandering in. Schreuder besloot Brayann Pereira naar de kant te halen, Sandler aan de rechterkant van de verdediging te zetten en Kodai Sano een linie terug te schuiven. Voor Pereira kwam na een half uur al een extra aanvaller binnen de lijnen: Youssef El Kachati.
‘Die wissel zat direct na de rode kaart al in m’n hoofd’, vertelde Schreuder na de wedstrijd. ‘Het was een simpele rekensom. Als wij een aanvaller erbij zouden zetten, moesten zij meer mensen verdedigen en zou het lastiger zijn voor hen om eruit te komen. Als wij met zes aanvallers spelen en zij moeten die zes verdedigen, houden ze er maar drie over. Wij maken graag loopjes binnendoor om hun centrum te binden, dan kun je beter met twee spitsen spelen die in het centrum blijven en niet alle kanten op gaan. Daarom brachten we Youssef.’