Maak kennis met de beste tackelaar in de Eredivisie

Op een bewolkte dinsdagochtend in Buchten staat er precies één supporter langs het trainingsveld van Fortuna Sittard. Hij heet Jo Rouschop, is 63 jaar en ging op 24 november 1974 voor het eerst naar De Baandert, waar (dan nog) Fortuna SC een bekerwedstrijd speelde tegen FC Twente. De thuisclub had een speciale kortingsactie voor scholieren. Rouschop, destijds brugklasser in Geleen, kocht een kaartje voor één gulden. Hij zag Fortuna met 1-2 verliezen, maar was op slag verkocht.

Rouschop bleef zijn club sindsdien trouw volgen, van De Baandert naar het nieuwbouwstadion waar hij het eerst maar een kille bedoening vond. Van heroïsche Europa Cup-wedstrijden tot afzichtelijk gepriegel in de kelder van de Eerste Divisie. ‘Ik herinner me een wedstrijd tegen Excelsior, voor achthonderd toeschouwers’, vertelt Rouschop. ‘Het was steenkoud en we verloren ook nog eens. Nou heb ik er genoeg van, zei ik bij thuiskomst tegen mijn vrouw. Maar ja, de keer erop zit je er toch weer.’

Rouschop mist geen thuiswedstrijd en sinds zijn pensionering – als verkoopmanager bij een projectontwikkelaar – twee jaar geleden ook geen training meer. Terwijl de spelers bezig zijn met de warming-up, komt trainer Danny Buijs naar de vaste toeschouwer voor een praatje. Vraagt hoe het gaat, geeft een update van de blessuregevallen in de selectie.

Onder de voorganger van Buijs voelde Rouschop zich minder welkom. Julio Velázquez had het niet op pottenkijkers. Op een dag werd de trouwe supporter zelfs weggestuurd terwijl hij vanuit het belendende bosje, achter een hek, probeerde een glimp van het trainingsveld op te vangen. Nu gaat het er heel anders aan toe, stelt Rouschop tevreden vast. Hij vertelt over vroegere helden als Tini Ruijs, Arthur Hoyer en Frans Thijssen. Nu kijkt hij met verwondering naar Mohammed Ihattaren. ‘Ik zag hem hier laatst vanaf de zijkant van het veld toch een bal in de kruising schieten… niet normaal.’

Maar het is vooral de vechtlust die de Sittardse ploeg dit seizoen weer verrassend sterk maakt. Ervoor zorgt dat Fortuna knap achtste staat in de Eredivisie. En dat Rouschop met trotse pas naar het stadion gaat. Hij knikt naar middenvelder Philip Brittijn, bedrijvig als altijd. ‘Hebben we een heel goeie aan. Die jongen blijft maar gaan. Hij past bij Fortuna: hard werken, geen kapsones.’ Een mening die niet op zichzelf staat; veel supporters lopen al weg met Brittijn, die afgelopen zomer overkwam van De Graafschap.