Waarom Roy Makaay als kampioen van Spanje al blij was met een bijrol in Oranje

Ter ere van de vijftigste verjaardag van Roy Makaay, die dat deze zondag mag vieren met familie en vrienden, reizen we met de VI-Tijdmachine terug naar de lente van 2000. Hij heeft Deportivo La Coruña net verlost van een trauma door de club op de laatste speeldag van La Liga eigenhandig naar het landskampioenschap te schieten, maar zit de weken daarna met het zweet in de handen. Haalt hij de Oranje-selectie voor het EK in eigen land? Michael Mols en Ruud van Nistelrooij zijn met zware blessures weggevallen, maar met Patrick Kluivert, Dennis Bergkamp, Jerrel Hasselbaink en Pierre van Hooijdonk blijft de concurrentie bizar zwaar. Toenmalig bondscoach Frank Rijkaard wikt en weegt: ‘Je moet afscheid nemen van voetballers wier kwaliteiten niet ter discussie staan. Iedereen is goed.’

ONVERMOED DROOMDUO

En weer trapt-ie de bal weg. Zelfs de pakweg honderd trouwe supporters achter de hekken krijgen er nu genoeg van en beginnen zich hardop te roeren. Een van de assistenten treedt bij de afsluitende partijvorm als scheidsrechter op en heeft een penalty gegeven voor een overtreding op Roy Makaay. Maar Djalminha vindt het geen penalty. En trapt tot zes keer toe de bal van de stip. Vloekend en met die typische grimas die spontaan tevoorschijn komt als Djalminha het ergens niet mee eens is.

‘Detén eso!’, roept trainer Javier Irureta naar de dwarse Braziliaan. Stop daarmee! Aan de zijlijn zijn ze al overgegaan in scheldkanonnades. Er is zelfs een fan die hem met een paraplu te lijf wil gaan. Ga dan naar binnen, joh, gebaart de Bask die de provincieclub samen met president Augusto César Lendoiro zo groot heeft gemaakt. Maar hoe vaak zijn trainer hem ook opdraagt naar de kleedkamer te gaan en hoeveel hijos de puta hij ook naar het hoofd krijgt, Djalminha blijft staan.

Totdat Irureta er écht genoeg van heeft en recht op hem af loopt. Ga! Ga! Maar Djalminha gaat niet, nee, hij stapt op zijn trainer af en geeft hem een kopstoot. Het is dat een camera het hele tafereel vastlegt, anders had niemand het de volgende dag nog geloofd. Ook zijn ploeggenoten die zich op datzelfde trainingsveld bevonden, niet. Hoe kun je je zo laten gaan vanwege een strafschop tijdens een trainingspartijtje!?

Toch zullen de aanvoerders van Depor het diezelfde middag nog voor hem opnemen, als Irureta een schorsing overweegt. Ja, hij is nauwelijks geraakt door het Braziliaanse voorhoofd, maar als Djalminha geen enkel berouw toont tijdens een perspraatje – ‘Het heeft nauwelijks importantie joh, het leven gaat morgen gewoon weer verder’ – kan hij weinig anders. Maar onder lichte dwang bindt hij toch in en doet het moment af met de woorden: ‘Dit is niet triest, het is triest om te sterven.’