Gefeliciteerd Rinus, bedankt voor een stuurs leven zonder compromissen

Tussen 1970 en 1972 heb ik maar van één ding gedroomd: een hele wedstrijd voetballen met een bril op mijn neus. Niet zomaar een bril, nee, net zo een bril als Rinus Israel. Andere jongens bij mij in de straat fantaseerden over de bovenbenen van Annet, het nieuwe meisje in de straat, maar ik kroop ’s avonds met Rinus Israel in bed. Onder mijn kussen lag zijn kaartje uit het Raaf Europa-Cup kwartet, uitgegeven in 1970.

Hoe dat ooit in ons huis terecht is gekomen weet ik niet. Mijn vader had niet veel met Feyenoord. Het was een fijn kwartet. Het lag opeens bij ons in de vensterbank. Ik bekeek alle kaarten. Veel Italianen met nat haar, veel Spanjaarden met diepliggende ogen en toen opeens: Rinus Israel. Met een bril. Eentje waarmee je ernstig nieuws voorleest.

Nogmaals ging ik door de hele stapel kaarten. ik legde Rinus vlak voor me en keek naar de andere voetballers. Daar is mijn liefde voor Rinus Israel begonnen. Deze man was anders. Ik voelde het meteen: deze man liet zich door niemand iets zeggen. Ze hadden hem waarschijnlijk gevraagd of hij zijn bril af wilde doen voor de foto. Nee, deed hij niet.

‘Maar meneer Israel. De mensen kennen u niet met bril. We willen u juist graag als de voetballer Rinus Israel portretteren. Kan de bril af?’ En daar kan Rinus maar één ding op hebben geantwoord. ‘Hoezo mijn bril af. Ben ik aan het voetballen dan? Nee, dacht het niet. Ik ga op de foto voor een kwartetspel. Dat is al erg genoeg. Ik haat kwartetten. Iedereen kan het. Je hoeft er niet voor te trainen. Nee, ik doe dus niet mijn bril af. Nemen die foto, want ik moet nog gebakken vis kopen.’