De woelige relatie tussen vader Jerry en zoon Nigel de Jong

15 juni 2026 om 09:23

Yoeri van den Busken

Journalist VI

Yoeri van den Busken maakte aan het begin van het decennium een serie in VI over vaders en zonen in het Nederlandse voetbal, die later zou worden gebundeld. Het levensverhaal van de familie De Jong uit 2011 was een van de mooiste pareltjes. Jerry was hevig in opspraak geraakt gedurende zijn loopbaan vanwege een gestolen pinpas en rond Nigel was volop opschudding ontstaan na een aantal bikkelharde acties, zoals de beruchte karatetrap in de WK-finale van 2010. De manier waarop vader en zoon daarmee omgingen, was indrukwekkend. Eerlijker, kwetsbaarder en dus krachtiger was een (dubbel)interview zelden. ‘Ik laat mijn vader nooit in de goot verdwijnen. Iedereen verdient een tweede kans.’

Dit verhaal uit 2011 werd enkele jaren geleden opnieuw onder de aandacht gebracht in de kerstserie Nog 10x de jaren 10. Na het overlijden van Jerry de Jong bieden we dit innemende verhaal gratis aan voor de lezer van VI (PRO).

Nigel de Jong keek in de ogen van zijn pasgeboren dochter en wist wat hij ging doen: zijn vader in Eindhoven bellen. Dit was het moment om de laatste plooien glad te strijken, dacht hij. De Amsterdammer voetbalde in Hamburg, bij HSV, maar het ging niet om die afstand in kilometers. Eerst was er de scheiding van zijn ouders, waardoor Nigel en zijn jongere zusje bij hun moeder bleven wonen. Daarna kwam zijn vader in opspraak toen hij als voetballer van MVV de pinpas van een medespeler stal. Oud-international Jerry de Jong had een erecode in de kleedkamer geschonden, maar verloor ook het vertrouwen van zijn kinderen.

'Nigel de Jong kon niet begrijpen wat zijn beroemde vader bezielde. Hij was nog een tiener die in de jeugd van Ajax speelde en schaamde zich'

Nigel de Jong kon niet begrijpen wat zijn beroemde vader bezielde. Hij was nog een tiener die in de jeugd van Ajax speelde en schaamde zich. Dat gevoel moest slijten. Het schoot later allemaal door zijn hoofd, in een Duits ziekenhuis waar het hemelse geluk bezit van hem had genomen. Maar zijn kinderen mochten in de toekomst nooit de dupe van een oude vete worden, nam hij zich voor. Ze moesten met een schone lei beginnen. En dus belde hij zijn vader, die voor het eerst opa was geworden.

Jerry de Jong reed meteen naar Hamburg. Daar vonden ze elkaar in een omhelzing. Vier jaar later zegt zijn zoon: ‘Hij stond voor me, en dan heb je de euforie van het moment. Er was iets moois gebeurd. Mijn eerste kind, zijn eerste kleinkind. Hij is en blijft mijn vader. Hetzelfde bloed.’

Mijmeringen

Een hoekwoning in Eindhoven, op een heldere herfstdag. Jerry de Jong draagt een spijkerbroek met gaten en maakt een overbodige opmerking over de troep in huis. Hij is bezig muren en kozijnen te schilderen. Er wordt met dozen geschoven om zitplaatsen te creëren. Het is de verjaardag van Nigel. Meteen na middernacht stuurde Jerry het eerste sms-bericht naar Manchester. ‘Doe ik elk jaar’, zegt hij. ‘Dat is echt een dingetje van mij.’ Vader en zoon hebben dezelfde ogen en dezelfde gesloten glimlach, met de lippen op elkaar en mondhoeken die ver uitschuiven. ‘Vroeger, als Nigel niet wilde slapen, nam ik hem in mijn armen en liep ik met hem door de kamer. En nu is hij 27… Er kan veel gebeuren in die tijd.’

'Jerry: ‘Ik had meer moeten praten in plaats van voor problemen op de loop te gaan. Dat was mijn zwakke punt. Maar dat betekent niet dat ik slecht ben’'

Het zijn mijmeringen met hindernissen. Vier jaar na de geboorte van zijn zoon kregen Jerry en zijn vriendin Marja Woldberg een dochter, Ashima. Kort daarop vertrok hij. ‘Ik was heel jong toen we elkaar leerden kennen. Opeens was Marja zwanger, terwijl ik nog helemaal niet aan kinderen zat te denken. Ik was hartstikke blij dat Nigel er was, hoor. Maar het was niet gepland. Je rolt zomaar een ander leven in, met meer verantwoordelijkheid. En ik was nog zoekende. Ik wilde verder kijken. Alleen: ik wist niet hoe. Achteraf gezien had ik eerlijker moeten zijn. Ik was een binnenvetter, voelde me schuldig. Uiteindelijk hield ik het niet vol. Nu weet ik: ik had meer moeten praten in plaats van voor problemen op de loop te gaan. Dat was mijn zwakke punt. Maar dat betekent niet dat ik slecht ben.’

De Jong moest in 1989 nog een loopbaan in de top opbouwen, werd door PSV overgenomen van SC Heerenveen en haalde het Nederlands elftal. Zijn kinderen groeiden op in Amsterdam-West. Marja Woldberg leefde van een bijstandsuitkering en was sinds haar veertiende nierpatiënt. Ze had een abonnement op het ziekenhuis, maar moest ook haar zoon naar de trainingen en wedstrijden van Ajax brengen.

Jerry de Jong wist hoe het was een vader in huis te moeten missen. ‘Ik heb de mijne nooit gekend. Ze zeggen dat zoiets doorwerkt. Ben ik later over gaan nadenken. Mensen zeiden altijd tegen me: “Wil je hem dan nooit ontmoeten?” Nee, waarom? Ik heb mijn moeder toch? Dan ben je nog jong, hè. Het was net alsof ik haar dan tekortdeed. Dat was niet zo, maar ik had er gewoon geen behoefte aan. De enige momenten dat ik hem miste, was op dagen dat ik voetbalde.’

'Jerry: ‘Zat ik tussen andere kinderen in de auto van de Witschge’s, stilletjes te luisteren… Ik kreeg nooit een compliment van mijn vader. Ik weet niet eens of hij nog leeft’'

‘In de jeugd van SDW was ik altijd alleen. Vaak reed ik mee met Piet Witschge, de vader van Rob en Richard. Van dichtbij zag ik dat wedstrijdjes altijd leuke reacties en discussies in de auto losmaken. Zat ik tussen andere kinderen, stilletjes te luisteren… Ik kreeg nooit een compliment van mijn vader. Ik weet niet eens of hij nog leeft. Het hoeft ook niet zo te zijn dat jij als kind van gescheiden ouders dezelfde route volgt. Dat ligt aan jezelf. Hoe sterk je bent, hoe je in het leven staat.’

Zijn ex-vriendin stimuleerde haar kinderen het contact niet te verbreken. Op afstand volgde Jerry de Jong hun ontwikkeling. ‘Nigel heeft een bepaald gebiedje gecreëerd en daar zit hij in. Met vastigheden. Met mensen die hij vertrouwt en die hij ook nooit zal laten vallen. Ik zie veel parallellen. In mijn eerste jaren als prof was ik heel open. Iedereen komt naar je toe, maar dan moet je het onderscheid gaan maken tussen mensen die jou aardig vinden als persoon en degenen die een bekende voetballer willen gebruiken om kaarten voor het spelershome te bemachtigen. Met vallen en opstaan heb ik geleerd, want er blijven weinig vrienden over als je alles kwijtraakt.’

‘Als ik zie hoe Nigel reageert, met mensen omgaat en oog heeft voor anderen, denk ik: Hij lijkt op mij. Misschien is hij door de situatie sneller zelfstandig geworden, dat weet ik niet. Maar als je opgroeit in een normaal gezin, wordt er veel voor je gedaan. Je luistert naar de raad van je ouders. Ze wijzen je soms terecht, zijn dagelijks met je bezig. Alles gaat eigenlijk vanzelf. Ik denk dat een kind van gescheiden ouders net iets meer zelf moet doen. Dat gold ook voor Nigel. Hij heeft zijn eigen weg gezocht.’

Walhalla

Het spelershome van Manchester City, bij het aanbreken van de winter. Nigel de Jong draait gele pastaslierten om zijn vork. Er hangt een uitgelaten sfeer tijdens de kerstlunch van de selectie. ‘De stad wordt gekker en gekker. Twee clubs die meedoen om het kampioenschap… Manchester is momenteel het walhalla van het voetbal’, zegt de middenvelder, die zich alvast onsterfelijk maakte door vorig seizoen met The Citizens de FA Cup te veroveren.

'Nigel: ‘Bij mij kom je niet verder dan pakweg 25 mensen. Maar als je eenmaal in die cirkel zit, zal ik ook alles voor je doen’'

Drie jaar geleden kwam De Jong naar Engeland. Hij is de zevende Zoon van Oranje, die net als zijn vader international werd. Jan Everse junior, René van der Gijp, Ronald en Erwin Koeman, Jordi Cruijff en Youri Mulder gingen hem voor. Daley Blind, Steven Berghuis en Justin Kluivert kwamen daarna nog. ‘Je moet gewoon hard werken. Uiteindelijk komt het geluk jouw kant op’, stelt De Jong. ‘Ik heb nooit de ambitie gehad dat ik beter moest worden dan mijn vader. Mensen kwamen altijd naar me toe. “Eerst jouw vader in Oranje, en nu jij”. Oh ja? Nou, oké… Van huis uit ben ik heel ontspannen. Niet zo snel gek te krijgen. Ik kijk overal simpel tegenaan. Niet alleen in het voetbal, ook in het echte leven. Ik maak het niet te moeilijk voor mezelf en geniet daardoor op mijn eigen manier. Buitenstaanders hebben daar misschien een mening over. Maar ik bemoei me nooit met die mensen.’

Hij bevestigt de woorden van zijn vader over het scheppen van die kleine, veilige wereld. ‘Toen ik doorbrak, was ik die frivole jongen van Ajax. Ik werkte overal aan mee. Naarmate je bekender wordt en een gezin krijgt, bouw je een muurtje om je heen. Anders wil iederéén wat van je. Je ziet vanzelf wie puur zijn en wie afhaken. Het is een belangrijk leerproces geweest. Ik heb niet zo veel vrienden die dicht bij me blijven. Veel mensen weten ook helemaal niet hoe ik in elkaar zit. Maar dat doe ik bewust. In Amsterdam en in Manchester kan ik nog rustig over straat lopen. Ik zoek de media niet op. Ik ben een familieman die dat normale leven koestert en op die manier beter in staat is zijn dierbaren te beschermen. Dat kan niet in een groep met honderd man. Bij mij kom je niet verder dan pakweg 25 mensen. Maar als je eenmaal in die cirkel zit, zal ik ook alles voor je doen.’

‘Positieve kritiek wil iedereen horen, want het streelt je ego en is goed voor je pr. Op negatieve kritiek zit niemand te wachten. Dus wat gaan mensen doen om het te vermijden? Anders reageren, anders handelen. Door te willen uitleggen waarom ze bepaalde dingen hebben gedaan, verspillen ze onnodig veel energie. Want het gaat je niet lukken. Laat de criticasters hun gang gaan. Je wordt toch nooit helemaal likeable. Ook al heet je bij wijze van spreken Oprah Winfrey; er zijn altijd mensen die haar niet leuk vinden. Je kunt niet iedereen pleasen. Daarom moet je gewoon je eigen route bepalen.’

Spiegel

Jerry de Jong scharrelt door de keuken. Hij maakt kruidenthee en constateert dat het vreemd is gelopen in zijn leven. Uit vorige relatie’s hield hij nog twee zonen over. Zes jaar geleden trok hij in bij zijn huidige vriendin en haar twee kinderen. De man die in de voetballerij veel geld verdiende en het net zo gemakkelijk weer verkwistte, werkt tegenwoordig met jongeren in achterstandswijken. Hij stimuleert en inspireert, brengt scholen en sportclubs dichter bij elkaar. Bij de gemeente Eindhoven spreken ze in lovende bewoordingen over hem. Maar om zo ver te komen, moest De Jong eerst het gevecht met zichzelf aangaan.

'Jerry: ‘Door je kwetsbaarheid te tonen kom je verder dan als je het blijft wegstoppen. Maar het heeft een tijdje geduurd voordat ik daarachter was’'

‘Ik was 42, maar ben een opleiding gaan volgen en haalde mijn diploma. Aanvankelijk kwam ik binnen als de vader van. Ik had een muur om me heen, stelde me argwanend op. Zodra mensen naar me keken, dacht ik dat de affaire op mijn voorhoofd stond geschreven. Toen ben ik eens goed voor de spiegel gaan staan. Pas als je het vermogen hebt kritisch naar jezelf te kijken, kun je ook anderen goed zien. Als je mijn naam intikt op Google, zie je allemaal stukjes; nooit de mens Jerry. Mensen kijken wat je hebt gedaan en komen dan met dat wijsvingertje. Ik heb mijn portie ellende wel gehad. Maar dat betekent niet dat buitenstaanders mij levenslang moeten geven. Zij die zeggen dat ze geen fouten maken, moeten vandaag stoppen met leven. Want dan heeft het leven geen zin meer.’

‘In mijn werk nemen ze mij zoals ik ben. Ze weten dat ik iedereen hetzelfde behandel. Ze vinden me gul, vriendelijk en sociaal. Mijn vriendin zei: “Die jongeren weten dat je een misstap hebt begaan, maar kunnen ook van je leren dat je je leven in eigen handen kunt nemen en weer opnieuw kunt beginnen”. Wat er is gebeurd, neem ik mee in mijn werk. Om te kunnen zeggen: Dit hoort óók bij mij. Punt. Door je kwetsbaarheid te tonen kom je verder dan als je het blijft wegstoppen. Maar het heeft een tijdje geduurd voordat ik daarachter was.’

'Jerry: ‘Het was moeilijk mijn kinderen onder ogen te komen. Ik heb hun vertrouwen beschaamd en dat moet weer groeien’'

In het seizoen 2000/01 speelde De Jong bij MVV. Hij had zich in de nesten gewerkt en greep in paniek naar de pinpas van zijn Braziliaanse teamgenoot Emerson. Een oplettende bankbediende had het meteen door. ‘Later denk je: Hoe kun je zoiets doen? Als je even nadenkt, weet je dat het nooit een uitweg kan zijn en het bovendien toch wel uitkomt. Maar dat besef was ik volledig kwijt. Ik voelde me enorm onder druk staan en moest en zou het oplossen om anderen te beschermen. In mijn leven is het een blinde vlek geweest. Een wanhoopsdaad. Ik heb mezelf, maar ook andere mensen enorm tekortgedaan. Je dierbaren worden in het hart getroffen, dat is het ergste. Het was moeilijk mijn kinderen onder ogen te komen. Ik heb hun vertrouwen beschaamd en dat moet weer groeien. “Geef me de tijd”, zei Nigel. Dat accepteer ik. Zij bepalen het moment.’

De Jong werd ontslagen door MVV en zou nog drie jaar uitkomen voor amateurclub SV Panningen. Daar was oud-PSV’er Rob Landsbergen de trainer. Ze hadden het intern besproken en De Jong was welkom. Supporters van tegenstanders wisten hem desondanks te vinden met hun hatelijke woorden.

‘Ik bleef stoïcijns, maar natuurlijk deed het pijn. Later hielp mijn huidige vriendin me erg bij het opbouwen van een nieuw leven. Zij is niet iemand die gauw anderen veroordeelt en ik was altijd bang dat mensen dat deden zodra het over mij ging. Ja, er zijn vervelende dingen gebeurd. Maar mijn hart zit op de goede plaats. Alleen: mensen moeten het wél willen zien. Jarenlang werden in de media oude koeien uit de sloot gehaald. Ik heb bewust niet gereageerd. Als de tijd rijp was, zou ik kijken hoe het liep. Belangrijk was mijn clubje; mijn kinderen, die wisten waar ik mee bezig was.’

'Nigel: ‘Hij is altijd een allemansvriend geweest. Zijn laatste tientje gaf hij nog weg. Maar die goedheid heeft hem uiteindelijk ook in de problemen gebracht’'

Nigel de Jong zag dat zijn vader veranderde. ‘Dat komt ook door zijn baan. Hij heeft de donkere kant gezien. Maar we zijn allebei vechters. Als geen ander kan hij die jongeren iets meegeven. Vroeger was hij al gek met kinderen. Ik denk dat het voor hem ook therapeutisch werkt. Mijn vader heeft geleerd vaker zijn gevoelens te tonen. Vroeger slikte hij zijn mening en trots in om een situatie niet te laten escaleren. Hij is altijd een allemansvriend geweest. Zijn laatste tientje gaf hij nog weg. Maar die goedheid heeft hem uiteindelijk ook in de problemen gebracht.’

‘Ik ben trots op de manier waarop hij zich heeft teruggeknokt; niet op de manier waarop hij heeft geleefd en zijn carrière afsloot. Dit had gewoon niet gehoeven. Ik begrijp ook nog steeds niet dat hij die keuze maakte. Daar heeft hij voor moeten boeten. Ik denk dat het veel kracht kostte dáár te komen waar hij nu staat. En hij moest een deel van zijn ego inleveren.’

'Nigel: ‘Als kleine jongen zag ik hem als mijn idool. Het voetstuk onder hem brokkelde af en lijmen kost tijd. Nu zie je nog een paar haarscheurtjes’'

‘Door de scheiding knakte er iets. Je bouwt weer wat op en dan knakt het opnieuw. Daarna is er nóg een voorvalletje geweest, maar sindsdien gaat het goed. Als kleine jongen zag ik hem als mijn idool. Urenlang zat ik voor de tv, naar die oude VHS-banden te kijken. Het voetstuk onder hem brokkelde af en lijmen kost tijd. Nu zie je nog een paar haarscheurtjes. Ik ben inmiddels zelf vader en kan beter inschatten waarom hij bepaalde dingen heeft gezegd of gedaan. Het is zoals het is. Maar ik vergeet niet dat mijn ouders mij altijd met liefde hebben grootgebracht. Ik laat mijn vader dus nooit in de goot verdwijnen. Iedereen verdient een tweede kans.’

Crimineel

Op de dag dat Nigel de Jong tegen Newcastle United het linkerbeen van Hatem Ben Arfa brak, wist zijn vader meteen wat de gevolgen zouden zijn. In het Nederlands elftal was zijn zoon al een tijdlang omstreden geweest na een reeks overtredingen in de aanloop naar het WK in Zuid-Afrika. Daar kwam de veelbesproken trap tegen de borst van Xabi Alonso tijdens de finale tegen Spanje achteraan. De dienende middenvelder, die twee jaar eerder na het EK nog uitvoerig was bewierookt, werd een paar maanden aan de kant gezet. Het volk verketterde hem als een recidivist. Analist Hugo Borst ging op televisie nog een stuk verder. ‘Een crimineel’ noemde hij De Jong. En: ‘Het is erfelijk bepaald.’

In Eindhoven staart Jerry de Jong een tijdje voor zich uit. Dan zegt hij: ‘Dat raakte mij heel erg. Het zou in de genen zitten, zei Borst. Waar slaat dat op? Ze kunnen mij aanspreken op mijn verleden, maar laat mijn kinderen met rust. Ik zou Borst weleens onder vier ogen, zonder camera, willen vragen waarom hij dat zomaar riep. Hij is toch óók vader? Die analisten worden flink betaald om mensen te schofferen, om hun ego te strelen, maar ze beseffen niet wat ze teweegbrengen.’

'Nigel: ‘Toen ik een tiener was en mijn vader in opspraak kwam, vroeg iedereen zich ook bevreesd af hoe het mij zou vergaan. Die fase heeft mij juist sterker gemaakt’'

‘Iedereen belde me, of ik wilde reageren. Maar Nigel zei ook: “Niet doen. Dan krijg je een sneeuwbaleffect”. Hij is daar heel nuchter in. Nigel was al een tijdje klaar met bepaalde dingen in Nederland. Het is alleen jammer dat ook zijn familie en vrienden ermee worden geconfronteerd. Mensen mogen een mening hebben, want ik zie ook wel dat zo’n tackle niet in het voordeel van Nigel werkt. Mark van Bommel verwoordde het goed. Hij zei: “Ik heb veel méér van zulke overtredingen gemaakt. Het verschil is alleen dat ze geen blessures veroorzaakten”. Het zit bij Nigel gewoon in zijn spel opgesloten. Hij is er groot mee geworden. In de Premier League kun je je been niet terugtrekken. En daar wordt hij juist gewaardeerd. Omdat hij hard is, maar fair.’

In Manchester maakte Nigel de Jong, public enemy number one, zijn muurtje nog iets hoger. ‘Een reactie lag bij mijn vader op het puntje van zijn tong. De media gingen hem bellen, want uit mij kregen ze niets. Mijn moeder was in alle staten. Maar alles wat ze zouden zeggen om mij te verdedigen, had het alleen maar erger gemaakt. Zwijgen is de beste tactiek geweest. Voor mij is het belangrijk hoe wij zijn als familie, en dat ik een goed contact met Hatem heb. Dus wat mensen verder zeggen, is voor mij niet interessant.’

'Nigel: ‘Woorden kunnen heel precies zijn, en heel pijnlijk. Toch blijven het woorden. Ik heb geluk dat het mij niets doet, dat heeft met mijn persoonlijkheid te maken’'

‘Crimineel? Het is zo typisch Nederlands. Zo’n klein landje, met zó veel talent en we zijn allemaal zó gefixeerd op elkaars meningen. Buitenlandse spelers praten in Engeland vol lof over Nederland en wij zitten elkaar maar op te jagen. Zó zonde… Hugo Borst mag zeggen wat hij wil. Daarvoor heeft de NOS hem aangesteld. Ik neem hem niets kwalijk. Je mag mij een klootzak vinden of een aardige vent. Ik ben ik en jij bent jij. Je gaat gewoon je eigen weg. Voor mij was dat: zwijgen en mijn ding doen. Dan waait het vanzelf weer over.’

‘Toen ik een tiener was en mijn vader in opspraak kwam, vroeg iedereen zich ook bevreesd af hoe het mij zou vergaan. Die fase heeft mij juist sterker gemaakt. Woorden kunnen heel precies zijn, en heel pijnlijk. Toch blijven het woorden. Ik heb geluk dat het mij niets doet, dat heeft met mijn persoonlijkheid te maken. Daarmee wil ik niet zeggen dat het geen moeilijke periode was. Ik ben ook in de verleiding gekomen te reageren, maar ik wist dat ik daar uiteindelijk toch te slim voor ben.’

Keukentafel

In Eindhoven diept Jerry de Jong een plakboek op uit een bruine verhuisdoos. Daarin zijn de lotgevallen van vader en zoon door elkaar gevlochten. ‘Ik weet zeker dat we hier nog een keer aan de keukentafel zitten en alles samen kunnen bekijken.’ Toen hij nog een jonge voetballer was, zocht hij net buiten Amsterdam vaak de stilte van de waterkant op. ‘Mijn visspullen lagen altijd in de kofferbak. Raampje open, muziekje zacht op de achtergrond en dan een beetje naar dat dobbertje staren.’

Hij verlangt naar een moment van intimiteit met zijn zoon. ‘Pakken we lekker een bakkie koffie bij mij; dat zou ik al koesteren. Ik hoef niet zo nodig met hem gezien te worden. Nigel heeft al genoeg aandacht van mensen. Ik wil juist het tegenovergestelde. Even die rust. Persoonlijke gesprekken. Mijn verhaal vertellen.’

Hij slaat het oude boek open en ziet een artikel over de innige band tussen Nigel en zijn moeder, zoals er vele zijn verschenen. Marja Woldberg kreeg een donornier en verlengde daarmee haar levensduur. In de media vroeg Nigel de Jong regelmatig aandacht voor de Nierstichting. Hij werd ambassadeur en deed aan fondsenwerving. Moeder en zoon presenteerden zich als een hechte twee-eenheid, die stormen trotseerden en leefden met het idee dat zij niet oud zou worden.

'Jerry: ‘Misschien wilden ze mijn naam niet noemen, paste ik niet in het perfecte plaatje. Alsof ik uit zijn leven was’'

‘Het was een mooi verhaal voor de media’, zegt Jerry de Jong. ‘En zo is het natuurlijk ook gegaan. Ze hebben het niet gemakkelijk gehad. Ik heb nooit geroepen: Hé, ik ben er ook nog! Nigel heeft het niet van de melkboer. Ik liet het lopen, wilde mijn eigen leven leiden. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het soms best moeilijk vond. Voor mij was dat deel óók belangrijk en daar werd overheen gekeken. Misschien wilden ze mijn naam niet noemen, paste ik niet in het perfecte plaatje. Alsof ik uit zijn leven was.’

Zijn vlakke hand streelt de stoffige kaft van het plakboek. ‘Maar mijn kinderen moeten weten dat ik er altijd ben geweest. Onvoorwaardelijk.’