ColumnZiyech stond klaar voor bloemen, maar ontving een virtuele vuistslag
Afgelopen zondag zag ik, vlak na de wedstrijd Ajax-FC Groningen, een interview met Hakim Ziyech. Hij werd ondervraagd door Hélène Hendriks, de handpop van Jan Joost van Gangelen. Ziyech had een heerlijk doelpunt gemaakt, de beslissende voorzet op Klaas-Jan Huntelaar gegeven voor de 1-0 en negentig minuten lang iedere bal op het middenveld veroverd. Een prachtwedstrijd.
In Spanje of Italië word je daarna op een praalwagen langs de tribunes gereden. Fans tatoeëren de datum van het duel op hun onderlip en ’s nachts worden er kinderen verwekt die Ziyech zullen heten. In Marokko zou Ziyech een huilende interviewer tegenover zich hebben gehad. Het was een wedstrijd om in te lijsten. Ziyech deed alles goed, liet Ajax winnen en toonde het Amsterdamse publiek eindelijk eens hoe je een voorzet op maat geeft.
Vlak voor het einde van de wedstrijd werd de vrijwel onzichtbare Nick Viergever uitgeroepen tot Man of the Match. Klaas-Jan Huntelaar, de verloren zoon, werd toegezongen door de supporters. Ziyech stond netjes Hélène Hendriks te woord en hij kreeg, vrij vertaald, de volgende vraag: ‘Waarom ben je zo lui?’
Ik probeerde die vraag te begrijpen. Hélène zit iedere zaterdagavond naast Jan Joost van Gangelen die zichzelf, ook in een supermarkt, JJ noemt. ‘Goedemiddag, eenzaam vrouwtje met je steunkousjes aan, mag JJ even voordringen bij het wegen van de groenten, want anders krijgt JJ weer gedoe aan de kassa omdat JJ is vergeten de groenten te wegen, en dat wil JJ niet. Dank u wel, eenzame vrouw die niet tot JJ’s doelgroep behoort.’