Column'Voetbalverdriet, ik leef op dat soort ellende'
Ach, de winterstop, wat heerlijk. Wanneer je met een flakkerend kaarsje op zoek moet naar voetbalnieuws. Wanneer ooit bekende spelers, nog steeds dromend van een heldenrol, over de aardbol zwerven om – al is het maar voor één keer – hun naam langs lege tribunes te horen kaatsen.
Ik vind dat ontroerend. Ex-beloften die langzaam in het niets verdwijnen. Vincent Janssen, niet eens een belofte maar onlangs nog topscorer van Nederland en zelfs zeventienvoudig international, kwijnt weg bij Tottenham Hotspur en dan weet je precies wat er gaat gebeuren. China lonkt. Het is een kwestie van tijd en dan druppelen de bekende beelden binnen: een leeg stadion, 22 spelers, een scheidsrechter en een wonderdoelpunt van Janssen. Een omhaal vanaf de middenlijn. Drie mensen applaudisseren. Twee van hen zijn familie van Vincent.