Column'O, als het Trump-WK toch het Menzo-WK kon worden'
Frank Heinen over zijn bewondering voor Stanley Menzo.
Deze column is afkomstig uit het VI-weekblad.
Aan het eind van de inleiding van zijn geweldige boek De wereld aan mijn voeten, over de wereldkampioenschappen voetbal van 1930 tot nu, beschrijft Simon Kuper hoe elk WK draait rond een dieper liggend thema: Brazilië 2014 was de etalage van het jogo bonito, in 2018 ging het om de opkomst van autocraten en in 2022 waren het migratie en de macht van de olielanden. ‘Op het moment dat ik dit schrijf’, noteert Kuper, ‘dreigt het WK van 2026 een pr-instrument voor de Amerikaanse president Donald Trump te worden. WK’s veranderen de wereld niet, maar ze werpen er wel een verhelderend licht op.’
Een van de landen die komende zomer mogelijk voor het eerst in dat verhelderende licht komt te staan, is Suriname. Toen het nationale team van dat land, de Natio, dit weekend met 4-0 van El Salvador won en op één overwinning van kwalificatie voor het wereldkampioenschap kwam, werd Suriname al voorzichtig gek. Ik zag Tjaronn Chery stralen, ik zag Etienne Vaessen een dansje wagen voor een vak van joelende supporters en ik zag een reportage op AT5, waarin Marcel Menzo, Stanley’s broer, midden in de nacht samen met tientallen liefhebbers uit zijn dak ging.