Nooit opgeven: na vier amateurjaren droomt deze spits van Europees voetbal

Freriks keek een tijdje terug om zich heen in het Parken Stadion van FC Kopenhagen. Op de tribunes zaten twintigduizend fanatieke supporters. ‘Soms denk ik wel van: Tweeënhalf jaar geleden speelde ik mijn uitwedstrijden bij HHC Hardenberg of TEC Tiel’, lacht Freriks nu via een videoverbinding vanaf het trainingscomplex van Viborg FF. Zijn familie zat die avond op de tribune in de Deense hoofdstad en zag hem duels uitvechten met voormalig AZ’er Pantelis Hatzidiakos. ‘Tijdens de wedstrijd vroeg hij al een keer aan me: “Jij bent Nederlands, toch?”’ Na de wedstrijd babbelden ze nog even verder en was de verdediger nieuwsgierig naar zijn route door de voetballerij. ‘Dan merk ik wel dat weinig mensen in Nederland me kennen.’

© Pro Shots

Tim Freriks in de wedstrijd tegen FC Kopenhagen.

Debuut bij PSV

Dat is niet zo gek, want Freriks heeft een allesbehalve alledaags pad door de voetbalwereld afgelegd. ‘Ik was in de jeugd altijd een beetje een laatbloeier’, vertelt de 1,94 meter lange spits. ‘Ik had er best moeite mee dat ik ineens heel hard ging groeien. Daardoor was ik plots best stijf en verdween mijn snelheid. Gelukkig kwam dat later weer helemaal terug.’

Pas op zijn zeventiende werd hij bij de amateurclub KFC uit Koog aan de Zaan opgepikt door FC Groningen. Hij stroomde in als tweedejaars A-junior en moest flink zijn best doen om aan te haken bij het niveau. Toch paste hij zich snel aan en belandde hij via de beloftenploeg bij het eerste elftal. Op de allerlaatste speeldag van het Eredivisie-seizoen 2017/18 gunde trainer Ernest Faber hem zijn debuut in een vol Philips Stadion tegen PSV. ‘Ineens zei de trainer: “Tim, warmlopen!” Toen ging mijn hart wel even tekeer.’ Hij keek als jonkie wel even om zich heen wie er allemaal nog meer over het veld renden: ‘Luuk de Jong, Steven Bergwijn, gasten die ik normaal op televisie zag. Tja, een droom die uitkwam.’

Op dat moment dacht hij dat het pas het begin was van een lang bestaan als profvoetballer. In het nieuwe seizoen pikte hij nog een aantal invalbeurtjes mee, waaronder tegen Feyenoord in De Kuip. ‘Het draaide niet zo lekker bij Groningen en ze haalden in de winter heel veel nieuwe jongens, waardoor ik tijdelijk terug moest naar de Jong-ploeg.’ Nadat hij aan de Eredivisie had geroken, voelde hij er weinig voor om weer in de Derde Divisie te gaan voetballen. Jong FC Utrecht bood uitkomst, waar hij op amateurbasis minuten kon gaan maken in de Keuken Kampioen Divisie. Hij zucht: ‘Maar daar heb ik geen goede periode gehad.’ 

In de Domstad kon hij door een cocktail van omstandigheden niet laten zien wat hij in huis had. ‘Ik zat gewoon niet lekker in mijn vel’, vertelt hij. ‘Maakte een hoop verkeerde keuzes, zoals iedere dag anderhalf uur heen- en terugrijden richting Zaandam, waardoor ik vaak oververmoeid naar de training kwam.’ Hij denkt dat hij mentaal nog niet klaar was om profvoetballer te zijn. ‘Misschien was ik nog te kinderachtig in mijn denken en doen, besefte ik niet wat ik allemaal consistent moest doen om mee te kunnen draaien op dat niveau. Ik liet al het extra werk links liggen.’ Daarnaast ervaarde hij als jonkie ook vrij veel stress van het profvoetbal, vooral door de druk die hij zichzelf oplegde. Hij moest iedere dag beter van zichzelf, waardoor hij regelmatig met buikpijn rondliep.

© Pro Shots

In een oefenduel met FC Groningen.

Uitweg

Hij zocht een uitweg en begon steeds meer te verlangen naar het amateurvoetbal. ‘Met m’n vrienden leuke dingen doen en vrijer zijn. Ik dacht op dat moment dat ik dat leven graag wilde hebben.’ Na een half jaar vertrok hij bij Utrecht en sloot hij aan bij OFC uit Oostzaan. Hij schiet in de lach: ‘Het gaf heel eventjes rust, maar binnen no time miste ik dat het hele profgevoel juist weer. Dat begon nóg erger aan me te vreten. Op een gegeven moment ging de knop om en dacht ik: Ik moet écht terug.’