Napoli, de amateurs én international: de grillige droom van George

Als George een belangrijke beslissing in zijn carrière moet nemen, belt hij altijd even met zijn beste vriend; Emanuel Emegha, die in verband wordt gebracht met verschillende Europese topclubs. ‘Onze ouders kennen elkaar van de kerk, dus we gaan al met elkaar om sinds we baby’s zijn’, lacht de spits van FC Lisse. ‘Ema zegt altijd tegen me dat je veel moet opofferen om het te maken in de voetbalwereld. Hij zat in Oostenrijk ver weg van zijn familie en wilde daar ook niet per se zijn. Hij zei toen tegen me: “Mijn osso zit hier gewoon naast een weiland, denk je dat ik zin heb om hier te zijn?” Maar uiteindelijk is daar spelen wel de beste beslissing uit zijn leven geweest.’

George zag bij zijn beste vriend hoe één juiste stap een voetballeven er compleet anders uit kan laten zien. ‘Hij zegt altijd: “Het is allemaal mentaal, maar je moet sterk blijven”.’ George groeide samen op met Emegha en zijn tweelingbroer Joshua, die nu weer zijn teamgenoot is bij FC Lisse. Het drietal was onafscheidelijk. ‘Iedereen zou zeggen dat Josh vroeger degene was met het meeste talent. Hij was altijd klein, snel en kon overal tussendoor. Emanuel was aan het begin nog keeper, zelf was ik in die fase ook wel goed. In de loop der jaren zijn we allemaal op een hoog niveau komen te voetballen.’ George (1,95 meter) en Emanuel Emegha (1,96 meter) vielen ook al snel op door hun lengte en fysieke kracht. ‘Laatst was hij nog hier en gingen we stoeien. Kijken we nog steeds even wie de sterkste is.’

© Pro Shots

Enoch George (midden) met de Emegha-broers.

Napoli

De tweelingbroers maakten in hun jonge jaren de stap naar Sparta, terwijl George op zijn vijftiende met hulp van zaakwaarnemer John Veldman in de jeugdopleiding van FC Dordrecht terechtkwam. Twee jaar later regelde een zaakwaarnemer een stage voor hem bij Napoli. ‘Heel plotseling was het. Ik dacht eerst: Is dit wel het échte Napoli waar we het over hebben?’ Hij vloog naar Napels en droeg daar tien dagen lang het logo van de club van Diego Armando Maradona op zijn borst. ‘Alles was top geregeld. Ik zat in een hotel met zwembad en ik kreeg iedere dag ontbijt, lunch en avondeten. We hadden wel drie of vier fysio’s die ieder moment van de dag klaarstonden en na de trainingen gingen we in een ijsbad.’ Met nog altijd een beetje ongeloof in zijn stem: ‘Tja, dat was wel even wat anders dan Dordrecht.’

Ook op het veld ging het vervolgens al snel lekker voor hem in Napels. ‘Na vier dagen kreeg ik al te horen dat ze me wilden hebben.’ George waande zichzelf al in het azuurblauwe shirt van Napoli en zag zichzelf al schitteren in volle stadions in de Serie A. Zijn zaakwaarnemer vloog vrijwel direct over en niets leek een overgang in de weg te staan. Vanuit Dordrecht kreeg George vervolgens van afstand mee hoe de onderhandelingen verliepen. ‘Ik begon per dag meer nerveus te worden.’ Doordat corona op dat moment uitbrak, was de voetbalwereld nog onvoorspelbaarder dan normaal. ‘Uiteindelijk kon de deal op het laatste moment niet doorgaan. Het ging over het financiële, volgens mij. Compleet messed up.’

‘Pff, dat was mentaal zo zwaar’, verzucht hij. ‘In mijn hoofd speelde ik al bij Napoli.’ Hij raapte zichzelf weer op en in de coronaperiode sloot hij even aan bij het eerste elftal van Dordrecht, maar belandde daarna weer bij de Jong-ploeg van De Schapenkoppen. ‘Ik werd juist altijd heel erg gewaardeerd en stond wel bekend als een van de jongens die het zou kunnen maken in het eerste. Alleen, in dat laatste half jaar had ik het ineens niet meer. Het was op.’ Kort nadat hij bijna bij Napoli had getekend, werd hem de deur gewezen bij Dordrecht.

© Pro Shots

Tijdens zijn stage bij Napoli.

Terug naar de amateurs