Met littekens naar de top: het heftige verhaal van Francesco Acerbi

Hij dook op een plek op die eigenlijk niet helemaal de zijne was en handelde als een volleerd topspits. De centrumverdediger anticipeerde perfect op de lage voorzet van Denzel Dumfries, hield Ronald Araújo van zich af en plaatste de bal met rechts hoog in de korte hoek. Op die wijze maakte Francesco Acerbi in de 93ste minuut van de return tegen Barcelona in de halve finale zijn eerste Champions League-doelpunt ooit. Vol ongeloof vierde hij zijn goal, om daarna in de door hem afgedwongen verlenging weer trouw zijn post in te nemen, als laatste man voor de neus van doelman Yann Sommer.

Inter won dankzij een doelpunt van Davide Frattesi (4-3) en tranen dropen over de wangen van Acerbi toen na het laatste fluitsignaal het besef doordrong dat hij in München voor de tweede keer in zijn carrière een Champions League-finale gaat spelen. Twee jaar geleden vocht de mandekker uit Vizzolo Predabissi, een dorpje in de buurt van Milaan, duels uit met Erling Haaland. In die Champions League-finale in Istanbul trok Manchester City door een goal van Rodri aan het langste eind (1-0).

Een Champions League-titel ontbreekt dus nog op de erelijst van Acerbi. Wel op die lijst: het winnen van het EK met Italië (2021) en de gewonnen landstitel met Internazionale (2023/24). Bovendien won hij al twee keer de Coppa Italia en drie keer de Italiaanse Super Cup. Het misschien wel meest opvallende aan de erelijst van Acerbi is dat hij alle prijzen na zijn dertigste verjaardag won, in een deel van zijn carrière dat hijzelf lang niet had voorzien. Acerbi dacht als begin twintiger vaker aan stoppen dan aan hoe de herfst van zijn loopbaan zou zijn. Het was zijn vader die droomde van successen.

Drank