Kijkje in de ziel van Wout Weghorst: portret van een eigenzinnige streber

Let me Love you van Mario. Only Human van Calum Scott. So Sick van Ne-Yo. Sinds Wout Weghorst in Wolfsburg met een opvallend zuiver geluid verraste als kleedkamerzanger van r&b en zwoele liefdesliedjes, valt toch niet uit te sluiten dat binnen het artiestenwereldje met enige zorg wordt geïnformeerd of hij soms zanglessen gaat nemen met dezelfde kenmerkende overgave als waarmee hij zich opwerkte van vrij houterige amateurvoetballer tot spits van het Nederlands elftal.

Had iemand in 2011 bij Willem II voorspeld dat de Bornenaar ooit als een opgevoerde, tikkie komedianterige versie van Sjakie uit de Wondersloffen-serie zou scoren voor Oranje en Ajax, dan was die vermoedelijk doorverwezen voor psychiatrisch onderzoek. Zelfs Erik ten Hag, de streekgenoot die verantwoordelijk is voor een van de meest ongelofelijke zinnetjes uit de geschiedenis van de sportjournaals – Weghorst naar Manchester United – ziet aanvankelijk geen profspeler in hem. Ten Hag is een bekende van de Weghorstjes, een ondernemersfamilie met een imperium tankstations in het noorden en oosten van het land. ‘We komen uit dezelfde regio. Frans, zijn vader, en ik kennen elkaar.’

Ten Hag is in de jaren nul hoofd opleidingen bij FC Twente. ‘Frans zei weleens: “Erik, de scouts pikken hem er nooit uit. Kan jij niet eens komen kijken?” Ik ben toen gegaan.’

Wout Weghorst buffelt op dat moment bij NEO, in Borne. Bloedserieus en alcoholvrij imagineert hij zich naar het betaalde voetbal, maar net als de afgelopen maanden bij Ajax wordt de verbeelding niet gematerialiseerd. ’Hij was extreem in de groei. Een bonenstaak. Het lukte niet zo. Ik zag een onvoorstelbare drive, dat wel.’