Jeremie Frimpong kijkt verder dan zijn eigen succesverhaal

Het is een snikhete zaterdag bij Faja Lobi KDS (Kracht Door Samenwerking), de Utrechtse voetbalvereniging die is gevestigd op het dak van een IKEA-parkeergarage. Jeremie Frimpong had deze middag ook op een willekeurig strand aan een cocktail kunnen lurken. De international had ook in een zwembad kunnen plonsen, op een koeler oord op aarde kunnen uitwaaien, of gewoon ergens rustig met de benen omhoog kunnen zitten. Uitblazen, na een lang seizoen bij Bayer Leverkusen, gevolgd door een interlandperiode bij het Nederlands elftal. Zich rustig kunnen voorbereiden op zijn overgang naar Liverpool.

Maar nee, elf dagen na de 8-0 overwinning van Oranje op Malta staat Frimpong zich hier, in de smorende hitte, de hele zaterdagmiddag uit te sloven tijdens een voetbaltoernooi van zijn stichting Pathways. Hij dolt en danst, kletst en knuffelt met wie maar wil, van de honderden jonge voetbalfans tot de oudere dames achter de kantinebar. Frimpong neemt voor iedereen de tijd.

Om de zoveel minuten pakt hij de microfoon voor een toespraakje, een aankondiging of om gewoon even een stukje te zingen. Urenlang blijft hij maar bezig met poseren en signeren. Een paar Liverpool-fans zijn speciaal uit Engeland overgekomen voor een eerste kennismaking met hun nieuwe aanwinst. Frimpong voert ook gesprekjes met sponsoren en vertegenwoordigers van bedrijven die zich willen verbinden aan zijn stichting, neemt filmpjes op voor zijn eigen social media, geeft interviewtjes en probeert tussendoor af en toe een blik te werpen op de twee kunstgrasvelden.

Daarop zwoegen teams van spelers die bij profclubs in de opleiding zaten, maar werden tegengehouden op de drempel van het paradijs. Ze vielen af, en sommigen daarmee diep in de duisternis. Frimpong spant zich in voor die vaak vergeten groep voetballers: zij die het net níét tot prof wisten te schoppen. De succesverhalen in het voetbal worden doorgaans gretig rondgepompt, de afhakers worden gauw vergeten. Maar tegenover elke doorbraak staan tientallen gebroken voetbaldromen.

Jeremie Frimpong behoort tot de gelukkigen. Jeremy Wisten bevond zich aan het andere kant van het spectrum. De bijna-naamgenoten speelden samen bij Manchester City. Wisten werd geboren in Malawi en verhuisde als eenjarige mee naar Engeland. Hij raakte al jong in de ban van het voetbal, op zijn dertiende werd hij gescout door City. Drie jaar lang was hij er een beloftevolle centrumverdediger, een door Vincent Kompany geïnspireerd talent, tot een zware knieblessure zijn perspectief verwoestte. Wisten moest lang revalideren, kreeg geen nieuw contract en belandde in een zwart gat. Hij stopte met voetballen, vond werk in een sportzaak, maar bleef zoeken.

Op 24 oktober 2020, zestien maanden na zijn gedwongen vertrek bij Manchester City, werd het levenloze lichaam van Wisten gevonden. Amper achttien jaar oud had hij een einde aan zijn leven gemaakt. Het verhaal heeft Frimpong diep geraakt en de inspiratie gegeven voor de oprichting van zijn stichting, maar hij wil er uit respect voor de nabestaanden liever niet over praten.