'Je moet naar de bespreking! Moment, ik ben mijn laarzen aan het maaien!'

Geregeld lees je iets over een voetballer, een detail waarvan je onmiddellijk weet: dit ga ik de rest van mijn leven onthouden. De voetballer mag stoppen, hij mag naar Borneo verhuizen en de rest van zijn bestaan in volstrekte anonimiteit wijden aan de terugkeer van de orang-oetan in het wild, maar ik zal hem altijd onthouden aan dat ene detail.

Soms is zo’n detail een kop in een tijdschrift. Zo zal ik over Jari Litmanen – over wie ik een hele bokaal van dat soort details over u, lezer, zou kunnen uitstorten – nooit vergeten dat boven het eerste interview met hem in Voetbal International de kop ‘Ik ben geen arrogante klootzak’ stond. Volgens mijn moeder, een specialist ter zake, onthielden buitenlanders die Nederlands leerden de scheldwoorden als eerste. Zoiets onthoud je. Uit diezelfde periode herinner ik mij Joost Volmer. Wie? Precies. Ook hij werd ooit geïnterviewd in VI, toen hij nog een beloftevolle verdediger van FC Twente was. De kop: ‘Ik moet niks, behalve belasting betalen en doodgaan’.

Ik was zeven en vroeg me af of ik hier te maken had met een levensles, of met het fenomeen dat mensen geregeld met veel aplomb de grootste onzin verkondigen. Nu ben ik 39 en weet ik het nog steeds niet zeker, al neig ik naar het tweede. Wel denk ik elk jaar bij de Belastingaangifte: ‘Joost Volmer.’