Ik wil niet denken aan de seks van Frank Snoeks

Ik begin steeds meer van NEC-trainer Peter Hyballa te houden, vooral omdat hij wekelijks een spiegel voor onze zelfingenomen Hollandse smoelen houdt. Op een heel eenvoudige manier: hij is gewoon zichzelf. Soms boos, maar vaak vrolijk. En dat is wennen, kijken naar een trainer die plezier lijkt te hebben in zijn werk. Pas nu ik hem iedere week langs het veld zie springen, valt het me op hoe ik gewend ik ben geraakt aan de uitstraling van Nederlandse trainers. Die zien er allemaal uit alsof ze net hebben gehoord dat ze een avondje naast Gerard Joling in bed moeten slapen.