'Ik was graag een dagje superfan van PSV of Ajax geweest'
Voor het eerst in mijn niet-actieve voetballeven twijfel ik. Misschien is het tóch leuk om hysterisch fanatiek supporter van een voetbalclub te zijn. Ik ken het niet, een pak kleurenhagel van tafel slaan omdat de clubkeur van Ajax erin zit. Ik had geen vader die wij, vlak na een verloren wedstrijd van Ajax, zwijgend de keuken in zagen lopen.
Lijkt me toch mooi. Een doodsbang gezin in de kamer, 25 minuten lang het geluid van brekend vaatwerk, een keukenkastje dat van de wand wordt getrokken, loeiend gehuil, een omvallende koelkast en daarna ons kleine broertje naar de keuken sturen om te kijken hoe pappa erbij ligt. ‘Hij ligt met zijn armen om een komkommer.’
Ik was niet zo een vader. Ik zat aan het andere kant van het spectrum: heel hard lachen als de gedoodverfde kampioen op doelsaldo het kampioenschap verloor. Louis van Gaal die met AZ bij Excelsior naast de landstitel greep, ik kan daar nog dagelijks naar kijken. Ik moet eerlijk zijn: ook woensdag, toen Ajax tegen FC Groningen in de laatste minuut het kampioenschap in rook op zag gaan, stond ik op van mijn bank en riep heel hard: Jaaa!’ Niet omdat ik partijdig ben, maar omdat ik mij als columnist ongelofelijk verheugde op de reactie van Wout Weghorst.