Hoe ik het Youri Mulder-Syndroom ontdekte
Column

Hoe ik het Youri Mulder-Syndroom ontdekte

Praat mee!
Journalist VI

Columnist Frank Heinen over voetballer-voetballers en niet-voetballer-voetballers.

Met het wereldkampioenschap in aantocht is het goed even te wijzen op een afschuwelijk bericht over de IJslandse middenvelder Rúrik Gíslason, die op het WK van 2018 inviel in de wedstrijd tegen Argentinië en vervolgens de wereld overging omdat hij zo knap was, met lange, blonde haren en ieder jukbeen op de juiste plek. Omdat het met voetballen verder niet enorm vlotte – Gíslason speelde bij SV Sandhausen in de Tweede Bundesliga – liet hij zich de afgelopen jaren omscholen tot model, zanger en filmacteur. Recent haalde hij zijn eerste hoofdrol binnen, in Eat, Pray, Bark. De wervend bedoelde fragmenten die Netflix van die film – over vijf nerveuze hondenbezitters die met hun huisdier op retraite gaan in de Alpen – op YouTube heeft geknikkerd, doen voor liefhebbers van volstrekte infantiliteit het beste vermoeden. Laat het een waarschuwing zijn voor iedere invaller straks op het WK: verknip je kapsel en meet jezelf nog snel een bochel aan, want anders sta je voor je het weet op een filmset een Oostenrijkse hondentrainer na te doen.

Deze column is afkomstig uit het VI-weekblad.