InterviewHoe Erwin van de Looi terugkijkt op zijn tijd bij Heracles Almelo
Het tijdperk van Erwin van de Looi als trainer van Heracles Almelo zit erop. De 53-jarige trainer neemt met een tevreden gevoel afscheid van de club, die hij tot twee keer toe in de Eredivisie hield. In zijn laatste interview als trainer van Heracles legt Van de Looi uit waarom hij ook met een dubbel gevoel vertrekt.
Hij kijkt er na het beladen seizoen naar uit om even tot rust te komen. Na de laatste competitiewedstrijd tegen NEC (1-2 nederlaag) reed Erwin van de Looi met de eerste spullen uit zijn tijdelijke huis in Wierden naar zijn woning in Den Haag. Twee dagen later volgden de rest van de spullen. In het Asito Stadion vonden de laatste gesprekken plaats, ook met de media, waarna ’s avonds met een diner het seizoen werd afgesloten. Daarna zette Van de Looi, met de laatste spullen uit Wierden, koers voor Den Haag.
‘En dan? Dan is het gebeurd’, zegt Van de Looi droogjes. ‘Even rustig aan, al moeten we die spullen ook weer allemaal uitpakken. Wat ik nog meeneem van de club? Niets. Ik heb alles ingeleverd. Ik heb in mijn carrière als speler veel shirts verzameld, maar die heb ik nooit meer bekeken. Waarom ik ze heb verzameld, mag Joost weten.’
'Als ik hoorde wat Francesco Farioli zei nadat hij bekendmaakte te vertrekken bij Ajax, dan hoor ik daar wel een aantal parallellen'
Met wat voor gevoel vertrekt u bij Heracles?
‘Met een dubbel gevoel. De club heeft in anderhalf jaar op sportief vlak stappen gezet. Daarnaast wilde ik na mijn tijd bij Jong Oranje weer meer wedstrijden coachen en veel op het veld staan met spelers. Daarvan heb ik echt genoten. Van de dynamiek, het soms opbeuren van een ploeg na een minder resultaat en telkens bezig zijn met de speelwijze. De faciliteiten hier zijn uitstekend. Er werken veel lieve, aardige en goede mensen bij deze club die je helpen en steunen. Dat zijn allemaal positieve dingen. En dan zul jij vragen waarom ik dan in godsnaam weg ga.’
‘Ik heb het natuurlijk al een beetje uitgelegd nadat ik aankondigde dat ik mijn contract niet ging verlengen. Ik ben hier eindverantwoordelijk. Dat hoort bij mijn functie en dat wil ik ook graag, maar dan moet je je ook verantwoordelijk kunnen voelen voor de dingen waarvoor je verantwoordelijk wordt gehouden. Ik snap ook wel dat ik als hoofdtrainer niet alles naar mijn hand kan zetten. Dat is een utopie en dat hoeft ook niet. Ik vind wel dat er bepaalde basisvoorwaarden goed genoeg geregeld moeten zijn. Als dat niet zo is en je ziet langere tijd niet de intentie vanuit de club om dat te veranderen, dan is het even goede vrienden en ben ik weg.’