Hoe Eddahchouri zich in 614 dagen van de amateurs naar Depor toverde

Estadio Riazor in La Coruña barst begin februari uit zijn voegen. Depor is zojuist op voorsprong gekomen tegen UD Almería en 22 duizend fans maken ongelooflijk veel herrie en zwaaien met sjaals boven hun hoofd. Spaanse commentatoren op televisie roepen duizendmaal gol, gevolgd door de naam van doelpuntenmaker: Eddahchouri. De hoofdrolspeler zelf weet ook even niet waar hij het zoeken moet, trekt een sprint en springt in de armen van de supporters.

‘Pff, dat was zo bijzonder, man’, zegt Eddahchouri vanuit zijn appartement in het noorden van Spanje. ‘Een doelpunt bij mijn thuisdebuut, het was echt niet normaal wat voor kabaal er toen van de tribunes kwam.’ De scheidsrechter van die middag bespaarde hem nog een gele kaart. ‘Blijkbaar mag je niet zo het publiek in springen hier, maar hij matste me omdat ik nieuw was in Spanje. Het is bijna niet te omschrijven wat voor emoties er loskwamen. Ik ga dit écht nooit meer vergeten, man.’

Afwijzingen

Eddahchouri probeert zoveel mogelijk te genieten van dit soort momenten, omdat hij als geen ander weet dat een voetbalcarrière niet altijd in een rechte lijn omhooggaat. De aanvaller begon zijn voetbalreis als klein jochie bij amateurclub VV Papendrecht. Toen hij een jaar of tien was, kwam hij op een dag thuis van school. ‘Mijn vader was op zijn werk, maar had de brief van Feyenoord al gelezen. Hij belde richting onze vaste huistelefoon en vertelde me dat ik op stage mocht komen.’ In La Coruña begint Eddahchouri nu te lachen: ‘Geweldig, die smile is die dag niet meer van mijn gezicht gegaan.’

Eddahchouri speelde op Varkenoord samen met jongens als Lutsharel Geertruida, Crysencio Summerville en Marouan Azarkan. ‘Die laatste twee waren echt niet normaal op links- en rechtsbuiten. Azarkan en Summerville hebben verschillende vleugelverdedigers een verschrikkelijke dag bezorgd.’ Eddahchouri was niet zo onbetwist als die talenten, daarnaast haalde de club op een gegeven moment Orkun Kökçü en Lion Kalentjev van FC Groningen. Na drie jaar kreeg hij te horen dat hij moest vertrekken. ‘Dat deed heel veel pijn. Op dat moment voelt het even alsof je nooit meer profvoetballer wordt. Daar heb ik als veertienjarige jongetje wel keihard om gehuild.’

Hij raapte zichzelf op en sloot aan bij de amateurs van Spartaan ’20, waar hij wel op hoog niveau bleef voetballen. ‘Het was zeker een setback, maar ik had zelf wel zoiets van: Als ik goed kan voetballen, komt die kwaliteit vanzelf weer bovendrijven. Daarvoor moest ik wel het snot voor mijn ogen gaan rennen.’ Hij zette de knop om en na drie jaar kreeg hij zijn beloning: hij werd opgepikt door Go Ahead Eagles.

Talloze keren reisde hij met het openbaar vervoer van Papendrecht naar Deventer. ‘Zes dagen in de week, drieënhalf uur heen en ook weer terug’, lacht Eddahchouri. ‘Ik kan me die hele weg nog zo goed herinneren. Ik moest met de bus van Papendrecht naar Dordrecht, van daaruit naar Rotterdam, in Gouda overstappen en dan de intercity naar Deventer. Daar moest ik het fietsje pakken richting het trainingscomplex.’ Vanuit Spanje ziet hij zichzelf weer in de kou en de regen richting het complex van Go Ahead trappen. ‘Mooi man, voetbaltas op mijn rug en gaan.’