Gary Lineker vergeeft iedereen, zelfs Cruijff en Maradona

De zon was net ondergegaan, afgelopen woensdagnamiddag, toen de wereld even volledig tot stilstand kwam. Of beter: de voetbalwereld. Het NOS Journaal van acht uur begon diezelfde avond niet met het overlijden van D10S, maar met elkaar besmeurende politici van dezelfde club. Op bijna alle andere mediaplatforms ging het echter over niets anders en stroomden de condoleances en dierbare herinneringen binnen. Een van de mooiste eerbetonen aan Diego kwam uiteraard van de zoon van een marktkoopman uit Leicester.

Rio Ferdinand, Michael Owen en Peter Crouch, de heren analytici van die avond, hingen werkelijk aan de lippen van oud-spits en presentator Gary Lineker, toen die uit zijn stoel opstond om uit te leggen hoe uniek dat pluisje uit Villa Fiorito is geweest. Wat hem deed uitstijgen hoog boven iedere andere voetballer. Met op de achtergrond het Champions League-decor van BT Sports trapte de presentator een denkbeeldige bal de lucht in, om vervolgens met de armen over elkaar te staan wachten. ‘He wacked it as high as he could, and then he waited.’ Totdat de bal weer terugkeerde op aarde. ‘And he went bang and did it again. Hij deed dat dertien keer in totaal en meer dan drie stappen hoefde hij daarbij nooit te zetten. Wij zaten ernaar te kijken en dachten: Oh… Dat is, dat is... onmogelijk.’

Het tafereel wordt nog indrukwekkender als je je bedenkt dat de ‘we’ waarover Lineker sprak de spelers waren van het FIFA Rest of the World-team dat het op 8 augustus 1987 ter ere van het eeuwfeest van de Engelse Football League opnam tegen een selectie van de toenmalige First Division. ‘We’ waren naast Lineker zelf onder anderen Michel Platini, Igor Belanov, Dragan Stojkovic, Paulo Futre en Preben Elkjaer Larssen. Pelé was ook aanwezig in Wembley Stadium. ‘Ik weet nog dat ik niet veel later weer terug aan het trainen was bij Barcelona, toen we het allemaal zelf eens probeerden. De beste prestatie was drie keer, en dan moesten ze echt rennen voor die derde. Ik heb verder nooit meer iemand gezien die zo’n prachtige affectie had voor de bal.’

De manier waarop Lineker de anekdote – die inmiddels al miljoenen keer is bekeken – vertelde, daar droop het respect, de bewondering, het enthousiasme van af. Als een klein kind dat voor het eerst een vol voetbalstadion inloopt. Hij heeft ook toegegeven dat hij, in tegenstelling tot heel veel landgenoten, Maradona de Hand van God-goal niet lang heeft nagedragen. Terwijl de Argentijn hem met dat valse spel wel van zijn stoutste droom beroofde. Het is typisch Lineker.

Weinigen in de voetballerij die zo vergevingsgezind zijn. Voor vriend én vijand kan hij compassie tonen, hij kan zich in anderen verplaatsen of iemand juist een spiegel voorhouden. En dat vervolgens verpakken in de meest simpele, heldere quotes, ook nog regelmatig voorzien van die Britse zelfspot. Niet voor niets heeft het gezicht van BBC’s Match of the Day en tal van andere sportprogramma’s zo veel volgers op Twitter. Bijna vijf miljoen meer dan Harry Kane, de huidige aanvalsleider van de Engelse nationale ploeg (7,7 om 3 miljoen)! Een profiel van de levende legende aan de hand van een aantal belangrijke personen in zijn leven.

BOBBY ROBSON

De bondscoach onder wie hij speelde tussen 1984 en 1990

‘Weet je’, vertelde Lineker eens. ‘Heel je leven kijk je uit naar dat ogenblik. The Moment. De eerste keer dat je op een WK mag spelen. Je hebt er je hele leven van gedroomd, over hoe geweldig het allemaal moet zijn. En dan… En dan ben je er eindelijk, op je 25ste, en speel je twee van de drie keer midden op de dag, het is kokend heet, ben je op een aardappelveld alleen maar bezig met proberen overeind te blijven en staat er om de zijlijnen heen een halve heg… Het waren afschuwelijke omstandigheden in Mexico. Alsof je met een of ander caféteam speelt op een zaterdagmiddag.’

© VI

Wat ook niet meehielp, was dat hij al sinds oktober 1985 geen goal meer had gemaakt voor Engeland. En dat voor een spits die het vooral van zijn Torinstinct moest hebben. Het pure afmaken. Hoewel het er bij Lineker allemaal iets gepolijster uitzag en hij een betere voetballer was, was hij een soort Pippo Inzaghi. Hij leek altijd op precies het juiste moment op precies de juiste plek op te duiken. En vervolgens was het negen van de tien keer een doelpunt. Harry Kane doet misschien nog wel meer denken aan de spits die Lineker was. Hoe het ook zij, Everton won dankzij zijn dertig doelpunten in de competitie bijna (op twee puntjes na) de landstitel en dankzij zijn vijf treffers in het belangrijkste nationale bekertoernooi bijna (in de finale verslagen door stadgenoot en kampioen Liverpool) de FA Cup. Maar in de Engelse ploeg liep het allemaal een stuk minder.

En sloeg hij weer aan het twijfelen.

‘Als speler liep ik nooit over van het zelfvertrouwen. Elke keer als ik weer een stap omhoog maakte, van de jeugd naar het eerste van Leicester City, naar kampioenskandidaat Everton, naar de nationale ploeg, dacht ik dat ze erachter zouden komen.’ Dat hij niet goed genoeg was voor dat niveau, dat het sprookje uit was. Iedereen leefde nog lang en gelukkig, maar dan wel zonder Gary. Die stond alweer zijn vader te helpen in de groentekraam op Leicester Market.

Lineker: ‘Polen is de wedstrijd die mijn hele leven heeft veranderd. Als ik net zoals in de eerste groepswedstrijden van dat WK weer niet had gescoord, was het niets meer geworden met mijn interlandloopbaan. Had ik al zeven wedstrijden geen doelpunt meer gemaakt, waren we in disgrace, met de staart tussen de benen, naar huis gegaan. Hadden ze me nooit meer opgeroepen.’

‘Maar het liep dus net iets anders.’