Pierre van Hooijdonk blijft voor altijd de koning van Kadiköy

'Je kan beter een ander bellen, dit wordt een beetje genânt', lacht Van Hooijdonk als hij gevraagd wordt voor een terugblik op zijn jaren in Turkije. Daarmee doelt de voormalige topspits op het feit dat hij in Istanbul tot de dag van vandaag nóg niet over straat kan. Hoezeer de analyticus van de NOS in Nederland nog wel eens bekritiseerd werd, zo dragen ze hem in Turkije op handen.

Het heeft allemaal te maken met de twee seizoenen die Van Hooijdonk voor Fenerbahçe speelde. Al begint het verhaal van de spits een jaar voor zijn entree in Turkije al, op 27 augustus 2002. Enkele maanden nadat Feyenoord de UEFA Cup heeft gewonnen, komt het namelijk op bezoek bij Fenerbahçe. Met Van Hooijdonk, maar ook met mannen als Paul Bosvelt, Shinji Ono, Bonaventure Kalou en Brett Emerton. Het wordt 0-2, nadat het in De Kuip al 1-0 voor Feyenoord was geworden.

'In de jaren daarvoor, toen ik bij Nottingham Forest speelde, had Fenerbahçe al eens interesse gehad', vertelt Van Hooijdonk. 'Maar die avond begon het allemaal. Ik had al een paar keer met Besiktas gesproken, maar dat kon de prullenbak in.'

© Pro Shots

'Op de dag van de wedstrijd stond ik ineens in de kranten. Ik wist zelf van niets, maar het werd een gerucht dat ik gevolgd zou worden door Fenerbahçe. Achteraf weet je dat elke spits in Europa in Turkije door de media wordt gelinkt aan de topclubs, zodat ze één keer raak schieten per zomer, haha. Maar we wonnen daar met 0-2, in een ongelofelijke heksenketel. We kregen een staande ovatie, toen we het veld afliepen. Daarna werd ik geïnterviewd aan het veld en door de fans toegezongen. Toen zei ik: "Misschien dat het ooit een keer gebeurt." Gekscherend, en niet wetende dat het een jaar later écht zou gebeuren.'

Hysterie in Kadıköy

Inmiddels is hij aan de Aziatische kant van de Bosporus wereldberoemd. Van Hooijdonk is op zijn beurt ook verliefd op Istanbul geworden. Op Turkije. En bovenal op de bevolking. De boomlange Nederlander met een vrije trap als handtekening, is voor altijd de koning van Kadıköy. Aanbeden in het Aziatische district van Istanbul, dat in complete hysterie transformeert, zodra de voormalige aanvaller weer eens neerstrijkt in de stad.

Van Hooijdonk veroverde de harten van de Turken. Maar de Turken deden dat ook met het zijne. 'Voetbal is voor de Turken als een liefdesverklaring. Maar dan wel een vurige liefde. Het hart van Istanbul klopt op emotie. Als ik een keer onzeker ben, dan vlieg ik naar Istanbul, haha. Nee, zonder gekheid, daar sta ik er goed op. Die waardering wordt ook generatie op generatie doorgegeven. Dan kom ik Turkse jongens tegen, twintig jaar, die hebben me nooit zien spelen. Maar ze worden helemaal gek als ze me zien. Overvallen door emoties. Voor mij is het leven tussen Turken in alle opzichten een feest.'

'Ik ging eens met vrienden de stad in, nadat ik al een tijd weg was bij de club', begint Van Hooijdonk zijn populariteit uit te leggen. Hij doet het met een tegenzin, geeft hij erbij aan. 'Ik voel me een beetje opgelaten, want het is niet normaal… Ik ging naar de Blauwe Moskee, een van de trekpleisters van de stad. Ik werd meteen boven in het ereterras weggezet. Als ik een restaurant in liep, lieten obers alles uit hun handen vallen. Soms schaam je je, ja. Zeg eerlijk: ik was ook nooit de beste voetballer ter wereld toch?'