FC Twente gaat voor ultieme bekroning: 'Nog één finale te gaan'
Op de valreep wervelde FC Twente zich naar pole-position voor deelname aan het voorportaal van de Champions League. Europees voetbal is nog geen zekerheid, maar John van den Brom en zijn spelers blaken van het zelfvertrouwen. ‘Alles klopte vandaag.’
Het is zondagmiddag even voor half vijf als Jan Streuer in De Grolsch Veste op de middenstip alvast wordt bedankt voor bewezen diensten. Algemeen directeur Dominique Scholten strooit loftuitingen uit over de man die van FC Twente weer een trotse subtopper maakte, en wiens functie na dit seizoen wordt overgenomen door Erik ten Hag. ‘Je wilde geen Duitse trainer’, verwijst Scholten naar de eerste zet van Streuer als technisch directeur in Enschede. En ook zijn beste zet, zou hij er later zelf over zeggen. ‘Jij koos voor Ron Jans.’
Zo begon de wederopstanding van FC Twente, die verder vorm kreeg onder Joseph Oosting, en na een inzinking afgelopen zomer weer werd doorgetrokken onder John van den Brom. Scholten prijst zijn ervaren collega uitvoerig, het publiek zingt ‘Jantje bedankt’, maar Streuer wil zelf nog wel even een kanttekening plaatsen. Het verhaal is nog niet compleet. ‘Europees voetbal halen’, vat hij het doel nog maar eens samen. ‘Dan is het seizoen geslaagd.’
De spelers hebben de boodschap begrepen, blijkt als ze even later Sparta Rotterdam al rap onder de voet lopen. FC Twente domineert, speelt de bal soepel rond, verschijnt herhaaldelijk in kansrijke positie voor het doel van Joël Drommel. De sterk spelende spits Sam Lammers raakt de lat van dichtbij, ziet daarna nog twee schoten gekeerd. Ook Thomas van den Belt raakt het aluminium boven Drommel, met een spectaculaire omhaal. Het tempo van de thuisploeg is net een tandje te laag, het spel soms wat te slordig. Maar de overmacht onmiskenbaar. Bij rust staat het 0-0, ondanks maar liefst veertien doelpogingen van FC Twente. Even weerklinkt de vrees in De Grolsch Veste. Niet wéér datzelfde liedje. Niet na de deceptie een week eerder.
Hogedrukspuit
Als hoofdtrainer in het betaalde voetbal had Van den Brom nooit een beter puntengemiddelde dan dit seizoen. Hij bewijst dat oude waarden als spelplezier, teamgeest en vertrouwen nog altijd doorslaggevend kunnen zijn, in tijden dat voetbal meer en meer opschuift richting raketwetenschap. Er heerste een hoop scepsis na zijn aanstelling. De leiding van FC Twente had vroeg en hard ingegrepen, na de valse start in het derde seizoen onder Oosting. Het spel oogde onder zijn leiding weliswaar sinds de winter al uitermate stroef, maar eerder was er op zijn prestaties en werkwijze amper iets aan te merken. Het was chique geweest als Oosting op zijn minst nog de kans had gekregen met een paar late zomeraanwinsten te kunnen werken. Maar de ingreep van directeuren Streuer en Scholten, die onverbloemd toegaven dat ze de onvrede onder de achterban hadden meegewogen, is ontegenzeggelijk succesvol gebleken.
Ik geniet zo van ons voetbal. Waar we nu staan hebben we zelf verdiend, over een lange periode’
Ook de factor toeval is, zoals zo vaak in het voetbal, niet te miskennen. Streuer polste Erik ten Hag, Mark van Bommel en Pascal Jansen, stuk voor stuk totaal andere types dan de vertrouweling op wie hij na opeenvolgende afzeggingen uiteindelijk terugviel. Hoe het onder die andere trainers was gegaan, is niet te zeggen. Feit is dat Van den Brom, zelfverklaard oldschool, een indrukwekkende opmars in gang wist te zetten. En een kroon op zijn loopbaan, mits FC Twente het seizoen afsluit met Europees voetbal. Zo niet, zal toch een nare nasmaak achterblijven. Van al die gemiste kansen, verspeelde punten, onnodige gelijke spelen.