En toen gaf Ayoni Santos zijn grote broer een zoen

Voor zover ik weet heb ik geen broers – en zussen trouwens evenmin. Al een leven lang moet ik met enige regelmaat de vraag beantwoorden of ik dat jammer vind, of ik niet graag toch een broer zou hebben gehad. Je zou me ook kunnen vragen of ik het jammer vind dat ik niet in de 24ste eeuw ben geboren uit een korte, liefdevolle affaire tussen een laptop en een AI-bot, of ik niet toch een tweede navel mis. Hoe moet ik dat weten? Ik ben op zich benieuwd, of eerder niet onbenieuwd, maar het is lastig iets te missen wat je nooit hebt gehad. Wanneer ik weer eens twee voetbalbroers samen geportretteerd zie, denk ik af en toe: Dat moet leuk zijn.

Nooit: Dat was leuk geweest.