De eindeloze val van EK 1988-keeper Eike Immel na de dreun van Marco van Basten
Ronald Koeman. Zoekende blik en dan de pass op Jan Wouters die wat ruimte tussen de linies heeft gevonden. Aanname, steekbal. ‘Wordt dit de beslissing…? Jááááh, jááááh! Marco van Basten! 2-1, vlak voor tijd!’ Waar de herinnering menig Nederlander nog altijd kippenvel kan bezorgen, was het voor de verslagen Torwart Eike Immel een nachtmerrie die werkelijkheid werd. Maar het kan allemaal nóg erger. Veel erger.
Dit is het verhaal van het voormalige Wunderkind uit Stadtallendorf dat al op zeventienjarige leeftijd zijn Bundesliga-debuut in het doel van Borussia Dortmund maakte, dat op zijn negentiende de jongste doelman van Die Mannschaft ooit werd, dat een UEFA Cup-finale speelde tegen Diego Maradona’s Napoli, dat meer dan vijfhonderd wedstrijden in de Bundesliga en Premier League keepte, maar uiteindelijk de controle over zijn eigen leven volledig kwijtraakte. Als ook het hoger beroep geen effect heeft, zal hij binnenkort voor geruime tijd in de gevangenis belanden. ‘Ik heb bijna alles fout gedaan wat ik fout kon doen.’
EERSTE RIESENFEHLER
Terwijl de tv-camera’s de absolute hoofdrolspeler van die avond in Hamburg, van het EK in West-Duitsland volgen, Marco van Basten een beetje beduusd een vinger in de lucht steekt, aarzelend een vreugdesprongetje maakt en uiteindelijk wordt bedolven onder uitzinnige ploeggenoten, zit Immel secondenlang op zijn knieën. Als versteend. Van het thuisland werd niets minder dan de Europese titel verwacht en nu is alle hoop verloren. In zijn hoofd is het oorverdovend stil, hij voelt zich volledig leeg.
‘Een paar weken geleden zag ik mezelf toevallig weer terug op televisie’, zal hij twintig jaar later daarop terugkijken in gesprek met Tagesspiegel. ‘Onze uitschakeling in de halve finale van het EK 1988. Een geweldig spektakel om te zien, maar wel alleen dankzij de Holländer. Ik was serieus verrast om te zien dat we eigenlijk geen schijn van kans hadden. Zij speelden met zo veel bezieling, troefden ons op elk onderdeel van het spel af. Hun 2-1 overwinning kwam dan misschien dankzij een dosis geluk tot stand, maar was zéér verdiend. Gek dat ik dat destijds niet zo heb ervaren.’
Al heeft hij die hete junidagen al wél meteen een slecht voorgevoel als Wim Kieft het Nederlands elftal met een rare toverbal tegen Ierland alsnog naar de halve eindstrijd loodst. ‘Ik had veel liever de Ieren als tegenstander gehad’, stamelt hij in aanloop naar de derby. ‘Nederland heeft twee héél gevaarlijke aanvallers.’ En de laatste uren voor de titanenstrijd in het Volksparkstadion van Hamburg groeit de twijfel in zijn lijf alleen maar groter. ‘Destijds kon je vanaf de snelweg zo het stadion in kijken, en ik zag alleen maar oranje… Dus het thuisvoordeel waren we ineens ook al kwijt. De Nederlanders maakten een hels kabaal.’
Of ik een inschatting kan maken van het geld dat ik onderweg ben kwijtgeraakt? Minstens tien miljoen euro