Een ontsnapping met een rugzak cash uit Vietnam

Dat heeft vooral te maken met de twee bijzondere avonturen die hij achter de rug heeft. In India maakte hij de gekste dingen mee, maar dan moest zijn nachtmerrie in Vietnam vol pesterijen, conflicten, een rugtasje vol cash en een tyfoon nog volgen.

‘Ik was ontzettend bang dat er iets zou gebeuren. Ik vertrouwde helemaal niemand meer. Ik had net een rugzakje met cash gevuld en was er na een paar loodzware maanden eindelijk uitgekomen met de clubeigenaar. Ik ben uit het gebouw gerend en zo op mijn scooter gesprongen richting de stad. Met zoveel biljetten kom je niet zomaar het land uit en ik wilde niet naar een bank gaan, want de clubeigenaar was de baas van verschillende banken. Ik ben letterlijk met mijn rugtasje vol geld de drukte van Hanoi ingegaan en toeristen gaan vragen of ze cash nodig hadden en me geld wilden overmaken. Niemand wilde me helpen. Man, die dag zijn er nog zoveel bizarre dingen gebeurd.’

‘Mijn buitenlandse avonturen begonnen in 2023. Na vijf jaar bij FC Emmen had ik bij de clubleiding aangegeven dat ik graag een stap naar het buitenland wilde maken. Ik had eigenlijk al een contract bij Bali United getekend en ze hadden zelfs al vliegtickets voor me geboekt. Op een gegeven moment hoorde ik helemaal niks meer van de club. Mijn zaakwaarnemer en ik zijn heel veel gaan bellen, maar we kregen geen gehoor. Op de dag dat ik had moest vliegen, vertelden ze ineens dat ze toch voor een andere speler hadden gekozen. Mijn agent kwam vervolgens ook met Bengaluru FC uit India. Vrienden ons waren al weleens in India geweest en de verhalen over de hygiëne daar waren niet echt top, waardoor mijn vrouw en ik eigenlijk direct nee zeiden. Alleen, door de situatie met Bali United durfden we niet nog langer te wachten. De centjes waren goed en het avontuur lonkte, waardoor we uiteindelijk toch die kant op zijn gegaan.’

‘Het was daar zo bizar druk op het vliegveld. Het eerste wat me opviel waren alle toetergeluiden van die taxi’s. Ik belandde in een stad van twaalf miljoen mensen en de tuktuk-chaffeurs rijden daar als kamikazepiloten. Die mensen vervoeren daar letterlijk alles op scooters door het verkeer. Als iemand een enorme houten plaat voor de bouw nodig heeft, brengen ze die ook op de scooter. Ik heb ook weleens een man gezien die letterlijk dertig levende kippen aan hun poten had vastgeknoopt en die op één scooter vervoerde.’

‘De club had wel een appartement voor me gefaciliteerd, maar dat bleek echt compleet in Indian style te zijn. Op de foto’s zag het er allemaal mooi uit, maar toen ik midden in de nacht aankwam, zag ik pas hoe het was verouderd. De wegen eromheen waren kapot, overal lagen stukjes tegels los, het zwembad was troebel en vol met bladeren. In het appartement stonk het ontzettend, er was geen warm water en er stonden van die oude meubels. Er lag geen deken op het bed en ze hadden ook geen laken om het matras heen zitten. Uiteindelijk heb ik tien shirtjes uit mijn koffers gepakt en heb ik die allemaal over het matras verspreid en ben ik zo op een hoekje gaan slapen.’

‘Ik heb daar uiteindelijk ongeveer drie weken gewoond, voordat ik ben verhuisd naar een luxere compound. De club had iemand in dienst die alles regelde voor de buitenlandse spelers. Ik wilde wat mobieler zijn en vroeg hem op een gegeven moment of hij een auto voor me kon regelen. Hij zou een beetje een nieuwe voor me fiksen, maar kwam vervolgens in een vet oude, lange Toyota aanrijden, die niet per se handig was om daar tussen al die smalle straatjes te rijden. Prima, dacht ik. Ik hoefde ook geen huurcontract of iets te tekenen. Wat bleek nou? Het was gewoon zijn eigen auto en zo kon hij dan mooi wat extra geld verdienen.’

‘Mijn vrouw en kinderen zijn vervolgens ook naar India gekomen, maar we konden nooit echt wennen aan hoe vies het in het land was. Het is daar bijvoorbeeld heel normaal om langs de weg te plassen. Om de honderd meter zag ik daar wel iemand pissen of soms ook poepen. Ik vergeet nooit meer dat er op twee banen file stond en daartussen op een barricade iemand aan het plassen was. Niemand keek daar ook maar enigszins raar van op.’

‘Met Bengaluru FC trainden we op een legerbasis buiten de stad. Op het terrein zag ik mensen met wapens lopen en tijdens de training hoorden we ze ook schieten tijdens hun oefeningen. Er was geen kleedkamer en ik had altijd mijn trainingspullen al aan. Ik trok alleen even mijn voetbalschoenen aan en ging dan het veld op. We trainden op twee knollentuinen, waarbij het echt leek alsof daar ’s ochtends koeien hadden gelopen.’

© Pro Shots

‘Ik heb zeker ook mooie momenten meegemaakt in India, zo speelden we onze eerste wedstrijd uit bij Kerala Blasters. We gingen twee uur voor de wedstrijd het veld bekijken en toen zat het stadion al vol met zeventigduizend mensen. Ik heb natuurlijk ook in De Kuip en De Arena gespeeld, maar daar zijn de mensen in delen van de wedstrijd ook stil. Bij dit duel in India bleven ze gewoon negentig minuten lang toeteren en lawaai maken. Bizar, maar vooral heel erg tof om mee te maken.’

‘Na een jaar besloot ik India achter me te laten en kon ik terecht bij Hanoi FC, in de hoofdstad van Vietnam. Dat is een heftig avontuur geworden, waar ik wel een behoorlijke tik van heb gehad. Eigenlijk was het vanaf mijn aankomst al allemaal ontzettend vaag. Tijdens de medische keuring werd er bijna niks tegen me gezegd en daarna moest ik naar de club komen. Ik had nog helemaal niks getekend en toen wilden ze al dat ik ging trainen. Ik wilde eerst mijn krabbel onder mijn contract zetten, dat vonden ze al heel gek dat ik dat allemaal zo direct zei. Uiteindelijk kreeg ik mijn zin en maakte ik voor de zekerheid foto’s van alle papieren die ik tekende.’

‘De accommodatie van de club was echt om te janken. Er liepen overal ratten, de elektriciteitskabels hingen los en het water was koud. Ik ging vervolgens het trainingsveld op en er was serieus niemand die me een handje gaf of wat tegen me zei. Ik merkte gelijk dat ze in het Vietnamees over me praatten en daarna begonnen te lachen. Een tijdje later hoorde ik van een Amerikaanse speler met Vietnamese roots dat ze over twee Afrikaanse teamgenoten continu racistisch opmerkingen maakten en dat ze inderdaad ook over mij lelijke dingen zeiden.’

‘Eigenlijk had ik het idee dat ze bij de club meteen spijt hadden dat ze me hadden gehaald. Ik ben nooit een speler geweest die van achter naar voren dribbelt en dan scoort of een assist geeft, maar ze verwachtten wel dat ik op die manier direct het verschil zou maken. Ik zat in het begin ook steeds niet bij de selectie en moest apart met de fysieke coach ergens achteraf op een veldje trainen. Ik mocht niks met de bal doen en ze maakten me echt helemaal af. Ik moest binnen onhaalbare tijden rondjes om het veld sprinten. Ik heb daardoor meerdere keren moeten overgeven. Ze wilden me écht kapotmaken.’