Dribbelen tot de tachtig: 'Niemand vond me een oude lul'

In de kantine van SC Botlek zit een tachtigjarige man op een stoel. Het is een prachtige zonnige dag in Spijkenisse en hij tuurt naar buiten richting de vers gemaaide velden. Onlangs nam hij hier vlak voor zijn tachtigste verjaardag afscheid van zijn grootste passie. Of het nou vroor, stormde of sneeuwde, iedere donderdag meldde hij zich weer voor de training. ‘Maar als je die velden zo ziet, hè’, lacht Shew-Atjon. ‘Dat heerlijke groene gras, dan begint het wel meteen weer te kriebelen, hoor.’

Hij heeft zijn vrouw Ria meegenomen naar het interview op de club, waar hij al 55 jaar rondloopt. Hij ziet er nog topfit uit, heeft geen grammetje vet om het lijf, en een grijze baard. Het liefst zou hij nog iedere dag rennen, kappen en draaien op deze velden. Alleen, twee jaar geleden voelde hij zich een tijdje niet zo lekker en na onderzoeken moest hij een openhartoperatie ondergaan. Zijn veel jongere teamgenoten keken verbaasd op toen hij kort daarna weer gewoon op het trainingsveld verscheen. Hij verontschuldigde zich nog dat hij dit keer wel een beetje rustig aan moest doen. ‘Veel te snel’, zegt zijn vrouw met een Rotterdams accent. ‘Maar ja, je houdt hem toch niet tegen.’

© Pro Shots

‘Het is een soort verslaving’, lacht Shew-Atjon. ‘Veel te snel was het niet, hoor. Na de operatie kreeg ik therapie in Rotterdam en moest ik allerlei conditietrainingen doen. Alles werd bijgehouden met een hartmeter en in die twee maanden had ik juist een geweldige conditie. Ik deed daar allerlei sportoefeningen, moest basketballen en tennissen. Toen dacht ik op een gegeven moment wel: Waarom zou ik dan niet kunnen voetballen?’

Na zijn openhartoperatie voetbalde hij nog een tijd door, maar uit liefde waren zijn zoons onlangs wel duidelijk geweest dat het misschien toch beter was om vlak voor zijn tachtigste verjaardag de schoenen aan de wilgen te hangen.

Shew-Atjon is toch wel in een klein zwart gat gevallen nu hij niet meer zijn energie kwijt kan op het veld. ‘Bijna iedere donderdagavond zeg ik nog wel: Normaal stond ik nu lekker een potje te trainen. Zijn vrouw schiet in de lach: ‘Gelukkig hebben we een hond, dus daar kan hij in ieder geval nog mee naar buiten.’ Shew-Atjon volgt via de televisie nog wel iedere bal die er op de wereld rolt. ‘Vaak neem ik de tv en de laptop in beslag en kijk ik naar twee wedstrijden tegelijk. Beetje gek, hè?’ Hij is de hele dag met voetbal bezig, maar droomt er niet meer van. Zijn vrouw droogjes: ‘Gelukkig schopt hij niet in bed.’