Foto-verhaal

Dijkshoorn bekijkt iconische foto's: Edgar, Wesley kopt en een gevecht

13 juni 2026 om 17:00

Praat mee!

Nico Dijkshoorn

Journalist VI

VI-columnist Nico Dijkshoorn belicht in de aanloop naar en tijdens het WK op eigen wijze iconische foto’s.

Noppert

‘Dus ik zeg: Oh, slager, dus ik krijg geen ossenworst omdat ik een hele lange keeper ben? Dus hij mij zo aankijken, niet naar de grond, zoals jij nu doet, maar echt recht in mijn ogen. Stonden we daar. Heeft zeker zes minuten geduurd, maar goed: nu ik je toch spreek, wat heel lekker is dat is hutspot, dat zijn wortelen en aardappels en dat je er dan een kasteel van maakt en dan gooi je de jus eromheen en dat is dan de slotgracht, maar goed als jij het gewoon lekker Argentijns met je handen in je muil wil scheppen, even goede vrienden, maar ik laat je verder met rust, ga jij lekker een strafschop nemen, dan ga ik even een stukkie staan keepen. Mag ik je een hele prettige strafschop wensen?’

Edgar

Och man, wat houd ik toch van Edgar Davids. Kijk hem zitten naast Louis de Grote en Danny Blind, die zo te zien daar al na zit te denken hoe hij in 2026 zijn kont weer in Ajax kan draaien. Wat is er, vlak voordat deze foto werd genomen, allemaal gebeurd?

Louis van Gaal heeft enkele minuten eerder de sessie stilgelegd en gezegd: ‘Ik wil toch een stuk papier in mijn handen. En een pen. Danny en Edgar juist niet. Ik in het midden graag en dat ik dan kijk alsof een journalist voor de zoveelste keer een belachelijke vraag heeft gesteld. Het moet eruitzien alsof ik Danny en Edgar gedoog. Het zou helpen als ze kijken of ze een taakstraf hebben.’

Edgar vindt het allemaal allang goed. Geen idee hoe hij hier terecht is gekomen. Het ene moment show je in Milaan je nieuwste herenmode en daar zit je opeens, naast iemand die, als het allemaal niet loopt zoals hij wil, midden in een kleedkamer zijn lul laat zien. De stropdas die hij om heeft is wel een soort dingetje. Zou hij zelf niet snel voor kiezen. Hij draagt alleen maar dassen van het merk Savage Ridicule.

Maar het kan altijd erger. Kijk Danny zitten. Een knoop in zijn das alsof er iemand een literfles wijn in gaat leegschenken. Oogjes alsof hij er al twee op heeft.

Fotograafjes

Wie voor het eerst naar deze foto kijkt vermaakt zich met de situatie. Fotograaf, wat een beroep. Je behoort eindelijk tot de uitverkorenen, de mensen die dicht op het veld dat éne moment moeten proberen te vangen. Al deze mannen en vrouwen zitten vijf minuten na deze foto dicht naast elkaar op een aangewezen plek. De fotografen die naast het doel moeten zitten zullen proberen een op het net afvliegende bal te fotograferen. De bal scherp in beeld en daar vlak achter, onscherp, de verslagen doelman. Op zijn rug, met die enorme handschoenen voor het gezicht. Maar zo ver is het nog lang niet. Ze worden als slachtvee bij elkaar gehouden met een blauw touwtje.

Dit is wat ik eerst zag. Fotograaf fotografeert fotografen, maar opeens zag ik de man met de blauwe mouwen, bijna achter in de groep. Hij tilt deze foto naar World Press-foto van het jaar-niveau. Hij erkent daar zijn meerdere in de fotograaf die deze foto heeft gemaakt. Want dit is fotograferen. Dit is anders durven kijken en met één foto de totale gekte van een WK tonen.

Wat deze foto tot een kunstwerk maakt, is de blik van de fotograaf met de blauwe mouwen. Wanneer je goed kijkt zie je jaloezie en bewondering tegelijk. Hij maakt deel uit van de lulletjes rozenwater die zich gedwee laten bedwingen door een blauw springtouw, maar je ziet aan de manier waarop hij omhoog kijkt wat hij werkelijk denkt over zijn collega: schitterende plek, juiste invalshoek. Hij kijkt recht in de lens van een vrije geest.

Bus

Ja, dat kon toen nog gewoon. Heel groot, met lelijke letters, op een bus zetten dat er echte mannen bestaan. De stelling dat het zaad als een gek door je lichaam kolkt wanneer je oranje draagt, daar valt trouwens nog wel iets op af te dingen. Ikzelf associeer de kleur oranje met eindeloos truttige buurt-BBQ’s, lelijke petjes, de zoveelste wanstaltige oranje mascotte, een werkstudent die voor twee euro per uur in een oranje leeuwenpak kinderen op schoot moet nemen en een speciale tomatensoep gemaakt van nog net niet rijpe tomaatjes.

Niet mijn idee van brute mannelijkheid, met een oranje shirt samendrommen om een spelersbus en dan in godsnaam maar op de foto gaan met de chauffeur omdat de spelers – de echte mannen waar het in de tekst om gaat – gebukt, met hun oranje jasje over het hoofd, snel het stadion in vluchten.

Als je dan toch iets over deze foto moet zeggen: ik zie twee mannen die de slogan volkomen onderuit schoffelen. Na publicatie zal er door de perschef zijn gebeld met de fotograaf. ‘Ja, met mij. Ik bel je even over je foto van de spelersbus. Ja, met die tekst. Doe nou niet alsof je achterlijk bent. Wie zitten er in die bus? Juist, twee ongelooflijk onaantrekkelijke figuren in een blauwe jas. Daley Blind redt de boel nog een beetje met zijn oranje schouders. Nee, ik ben niet blij. Drie ton voor betaald, deze leus. Je wordt bedankt.’

Het had nóg erger gekund. Over de hele breedte van de bus de volgende tekst: ‘Echte mannen spelen met oranje ballen.’

Wesley kopt

Goed idee. Voortaan ga ik na iedere hakkelende ouwejongenskrentenbrood wedstrijd-analyse van Wesley Sneijder een kwartiertje naar deze twee foto’s kijken. Even voelen hoe het ook alweer was. Hoe hij door die gouden benen veertig centimeter langer leek. Een gangmakertje, toen al, maar iets beter op zijn plek. Deze twee foto’s ontroeren mij, omdat je al het leed en de ongekende vreugde van ex-voetballers door je eigen lichaam voelt stromen. We gaan het allemaal meemaken. Met oude handen in een doos foto’s graaien op zoek naar de tijd dat we nog gelukkig waren.

Sneijder kan even vooruit met deze twee foto’s. Ach ja, de tijd dat hij zich nog liet optillen en over een schouder liet werpen. Kijk hem dan hollen. Hij zoekt oogcontact met de speler die gisteren nog met hem heeft zitten dollen tijdens het ontbijt. ‘Wesley, ik heb een krentenbol laten vallen. Pak jij hem even. Je kunt gewoon onder die ontbijttafel door lopen.’

Met zijn hoofd! Hij heeft met het hoofd gescoord. Tijdens het belangrijkste toernooi. Met zijn hoofd! Tegen Brazilië. Ik vind dat een heel prettige zelfspot, voor het oog van miljoenen kijkers communiceren dat je zelf ook stomverbaasd bent.

Precies die luchtigheid moet hij zien te vinden in een tv-studio. Iemand moet hem vertellen dat we sowieso heel veel van hem houden en dat hij het gewoon moet blijven doen met de woordenschat die voorhanden is. Dan stap ik in mijn auto, wandel de studio in en gooi hem over mijn schouder.

Vechten

FOCUS

midden in de vechtpartij

tussen Nederland en Argentinië

dacht Jacques Renders

- geheel rechts op de foto -

zielsgelukkig terug

aan de geboorte van zijn eerste zoon

die godzijdank

nog steeds geen enkele aandrang voelde

om te gaan voetballen