Column'Oranje is al jaren het speeltje van een leger megalomane feestvierders'
Nico Dijkshoorn met een extra column, waarin hij terugblikt op de eerste WK-wedstrijd van Oranje.
Nederland-Japan was in alle opzichten een krankzinnige wedstrijd. Krankzinnig saai vooral. Pieter Zwart, mijn baas bij VI, zal een van de weinige Nederlanders zijn geweest die orgastisch heeft zitten knorren. Ik ga straks, nadat ik deze column heb geschreven, lezen wat Pieter ervan vindt en hoe hij de totale Nederlandse lethargie duidt, maar eerst mijn eigen verbazing.
Ik zag angst. Twee stilstaande teams. Virgil van Dijk en zijn verdedigende lijn: een roedel herten. De neusjes in de wind, klaar om bij de minste onraad alle kanten op te vluchten. Het zag er niet heel daadkrachtig uit. Hoe zeg je dat: een tactisch steekspel. Het zorgde voor surrealistische taferelen. Op het veld leek het of Ronald Koeman met een schaakklok in zijn hand iedere pass en iedere aanvallende actie uit de wedstrijd sloopte. Japan spiegelde die tactiek. Twee doodsbange teams, volgepropt met tactiek en in schril contrast daarmee de bekende Oranje-hysterie op de tribune.