De weilandhonger van Roelof Luinge: 'Fluiten zit in mijn bloed'

Talloze oefenpotjes leidde hij de voorbije zomermaanden in zijn ongeëvenaarde stijl. De tred nog altijd kordaat, de stem streng en welluidend (‘Geen gezeur, doorspel’n!’), geen stekelhaartje scheef. Waar gevoetbald werd, was Roelof. Hoe laag ook het niveau, tijdens de wedstrijden tolereerde hij geen frats’n. Daaromheen was hij immer goedgemutst en ontspannen, en beschikbaar voor al zijn fans. Niet zelden liepen supporters de profspelers straal voorbij, om zich te laten vereeuwigen met een scheidsrechter die in 2010 zijn laatste wedstrijd in het betaalde voetbal floot. Luinge was trots op zijn cultstatus. Hij strooide met gesigneerde gele kaarten en zocht het kleedlokaal niet op voor hij iedereen die ook maar met een schuin oog naar hem had gekeken stevig had beetgepakt voor een vrolijke kiek.

Als vrijwel alle toeschouwers al lang en breed naar huis waren, stond Roelof vaak nog in de kantine. Te vertellen over zijn avonturen in het voetbal. Op zeer gezellige avonden was hij nooit te beroerd er een smartlap uit te gooien. Tot groot vermaak van zijn gehoor, dat dan doorgaans snel concludeerde: wat kan die man toch goed fluiten. Niet zelden draaide zijn chauffeur pas na middernacht de auto van het parkeerterrein, waarna Luinge zich alweer begon te verheugen op de plattelandsvereniging die hij de volgende dag zou gaan verblijden met een bezoek. En nu? Het leven in veel Nederlandse dorpen en gehuchten is een tikje schraler geworden, zonder aanmerende profclubs. En zonder Luinge-shows. Hoe moet het met het fenomeen zelf, deze zomer? Wat is er nog van hem over, zonder fluitklussen op de agenda? Gaat hij toch nog fluitend door het leven?