De verbeelding aan de macht: toen VI in de Panini-rage dook

Welke voetballiefhebber is er niet groot mee geworden? De Panini-voetbalplaatjes. Toen de Eredivisie-editie in het seizoen 2003/04 terugkeerde (tijdelijk, zo bleek achteraf), besloot VI's Iwan van Duren er een verhaal aan te wijden. Over blaffers in Boekarest, een vermoorde Nigeriaanse kolonel, een woedende Ronaldo en de zoektocht van Ruud van Nistelrooij.

Er zijn van die zaken die mannen en vrouwen nog steeds verdelen. Vraag bijvoorbeeld een vrouw wat Panini is, en meestal zal het antwoord de vermaarde broodsoort uit Italië zijn. De gemiddelde man zal echter minimaal een halfuur nodig hebben om te vertellen over zíjn associatie. In het rijk van Koning Voetbal is Panini natuurlijk niets anders dan de naam van de vermaarde spelersplaatjes. Wie spaarde ze niet in zijn jeugd? Een gemiddelde voetballer zoals Abe van den Ban werd een topper; de foto van de middenvelder van Haarlem en FC Amsterdam met de Dali-achtige snor mocht niet ontbreken in je album. Voetbal is in de loop der jaren in vrijwel alle facetten veranderd, maar het Panini-plaatje bestaat nog steeds.

Woedende Ronaldo

Het Vaticaan van de icoonprentjes staat in het Italiaanse Modena. Hier zetelt de Panini Group. Aan de wand hangt een grote wereldkaart waar van Bangkok tot Brussel en van Peking tot Parijs lichtpuntjes opflikkeren. En dan te bedenken dat het allemaal begon in 1961 op de Corso Duomo. Op dat pleintje dreef Giuseppe Panini samen met zijn broer Benito het Kranten Distributie Agentschap Gebroeders Panini, een dure naam voor een klein krantenkioskje. In die tijd was het gebruikelijk dat je bij de aankoop van sigaren of chocolade plaatjes cadeau kreeg. Op een dag kreeg Giuseppe Panini een vracht voetbalfotootjes in handen. Weggooien leek hem zonde, dus kocht hij een stapel enveloppen en vulde die met de prentjes. Een mooie manier om wat extra lires te verdienen. Voor tien lire (een halve eurocent) kreeg je twee spelers. De gevolgen waren niet te overzien. De opstootjes rond de kiosk zijn een filmscript waardig. Een krant viel nog nauwelijks te bemachtigen, want iedereen wilde plaatjes, plaatjes en nog meer plaatjes. Het katholieke Italië had al een enorme traditie met bidprentjes van iedere denkbare heilige, maar dit was volkomen nieuw. De enveloppen waren niet aan te slepen.