De succescoach die later bij zijn kampioensduel arriveerde om geld in te zamelen

Tallaght, een zuidwestelijk voorgeborchte van Dublin, aan de voet van de Wicklow Mountains. Hier zetelt Shamrock Rovers. Met wat goede wil te omschrijven als het Bayern München of Real Madrid van Ierland, als grootste en meest succesvolle club van het land. Maar die status is betrekkelijk, daar waar voetbal het qua populariteit nog altijd aflegt tegen de folkloristische specialiteiten Gaelic football, hurling en Guinness drinken.

Het Tallaght Stadium van Shamrock Rovers kraakt in de gure najaarswind. Van binnen is het stadion rommelig als een puberkamer. “Pak gerust een kop koffie of thee”, zegt een kantoormedewerker, en wijst naar het keukentje. Daar staat tussen flessen brown sauce en pakken cornflakes een grote emmer oploskoffie op het aanrecht. Het Nederlandse bezoek mag voor de interviewafspraak met manager Stephen Bradley plaatsnemen in de bestuurskamer, die tevens dienstdoet als opslagplaats van fanartikelen. Langs de wanden staan dozen met shirts en ballen hoog en slordig opgestapeld.

De afspraak werd gemaakt via Mark Lynch, naast perschef ook algemeen directeur van Shamrock Rovers. En daar is de 41-jarige Bradley, bijna tien jaar in dienst als manager. Kind van de club, hierbuiten ooit hartstochtelijk passend en tackelend. Als trainer leidde hij Shamrock Rovers al naar een lading prijzen, met recent een vijfde landstitel en tweede bekerwinst. Bradley gaf de ontknoping van het afgelopen Ierse seizoen een bijzondere wending, door een deelname aan een marathon te laten prevaleren boven zijn aanwezigheid bij een mogelijke kampioenswedstrijd. Het verhaal erachter wil hij graag delen, ook met voetballiefhebbers in Nederland.