De man die er niet is, totdat hij alles beslist

Geen idee hoe Erling Haaland vanochtend wakker is geworden. Ik stel me voor dat hij bij zonsopgang languit op zijn balkon lag, met een cowboyhoed over zijn gezicht. Nagenietend van misschien wel de meest bijzondere voetbaldag uit zijn leven. Brazilië verslaan op een WK en twee keer scoren, veel mooier wordt het niet.

Je ziet het aan alles. In iedere video die van hem verschijnt, straalt hij. Na het bereiken van de kwartfinale was het zijn beurt om op de trommel te slaan waarmee de Noren hun overwinningen vieren. Op de beelden stuitert Haaland van opwinding en geluk. Hij grijnst als een jongen die stiekem een kus heeft gekregen van het mooiste meisje uit de klas. 

Scoren is zijn werk. Dat doet hij al zijn hele leven. Maar wat hij nu meemaakt met Noorwegen, is groter, belangrijker, specialer. De verbroedering. De gekte. De saamhorigheid. Het geeft de doelpunten die hij op dit WK maakt een extra lading. Het lijkt hem nóg beter te maken.