Japan gaat voor de wereldtitel (in 2050)

Het is tegenwoordig heel normaal dat Japan erbij is op een WK voetbal, maar er waren tijden dat dat absoluut niet het geval was. We gaan terug naar 28 oktober 1993, naar de climax van de Aziatische WK-kwalificatiereeks. De beslissende ronde voor plaatsing voor de eindronde van 1994 in de Verenigde Staten wordt in een mini-toernooi gehouden in Doha, de hoofdstad van Qatar. Met nog één wedstrijd te gaan staat Japan bovenaan in de poule met vijf andere landen. Een ticket voor het WK ligt voor het grijpen.

Japan heeft net als Saoedi-Arabië vijf punten, één meer dan Zuid-Korea, Irak en Iran. In de beslissende wedstrijd tegen Irak ligt Japan op koers voor de eindronde in de VS. Dankzij goals van Kazu Miura en Masahi Nakayama leidt Japan met 2-1. Dan volgt de mokerslag. In de extra tijd maakt Irak gelijk, waardoor Zuid-Korea op doelsaldo over Japan wipt en het ticket voor het WK pakt. De Japanse droom valt in duigen. Het toernooi van 1994 had de eerste WK-deelname uit de geschiedenis van het land moeten worden.

Nog altijd wordt de wedstrijd van toen in Japan ‘de tragedie van Doha’ genoemd. Iemand die weet hoe de pijn voelt, is de bondscoach van nu: Hajime Moriyasu. Hij stond in 1993 op het veld toen Jaffar Omran de 2-2 maakte namens Irak. ‘Die wedstrijd heeft een enorme impact op me gehad’, blikte Moriyasu jaren later terug in een interview met de Aziatische voetbalbond. ‘We waren zo dicht bij het bereiken van onze droom, maar faalden. De teleurstelling was ontzettend groot, maar het gaf me ook de kracht om elke tegenslag te overwinnen. Ik wist: het wordt nooit meer zo zwaar als toen.’

Revolutie

Het profvoetbal in Japan stond in 1993 nog in de kinderschoenen. Nog geen jaar eerder won Japan het toernooi om de Azië Cup in eigen land, een ongekend succes voor die tijd. Het Japanse elftal bestond toen namelijk nog voor een groot deel uit semiprofs. De ontwikkeling van het voetbal in het land bleef lange tijd achter. Honkbal, basketbal en ook sumoworstelen waren populairdere sporten en voetbal trok te weinig publiek. De Japanners kozen ervoor de ontwikkeling van het voetbal niet ad hoc, maar planmatig vorm te geven.