De Griek met een FC Den Bosch-obsessie

Als je naar Nederland immigreert zijn er talloze dingen waar je je hart aan kunt verliezen. De prachtige grachten in de hoofdstad, het vrije leven of de rust van het oosten. Op voetbalgebied kan het spel van Ajax je grijpen, de magie van De Kuip of de prijzenregen van PSV. Alexandros Moundreas kwam in 2006 naar Nederland en raakte compleet betoverd door 'de mooiste kutclub' van het land, FC Den Bosch. De Griek raakt niet uitgepraat over De Vliert, de materiaalman van de club is een held voor hem en hij lepelt zo alle selecties vanaf het begin van deze eeuw op.

© Henk van Esch

Onlangs kwam Moundreas kort voorbij in het NPO-programma Max Wordt Fan. Daar vertelde hij dat hij een container aan FC Den Bosch-spullen thuis heeft staan. Die opmerking brengt ons op een vrijdagmiddag in de Bossche buurt De Schutskamp, waar Moundreas al vol enthousiasme in zijn deuropening staat te zwaaien. ‘Hier moet je zijn!’, roept hij door de straat. Hij is gehuld in een tenue van FC Den Bosch, full kit welteverstaan. Hij draagt een wit shirt van de club, een kort sportbroekje, blauwe voetbalsokken tot aan zijn knieën en sloffen aan zijn voeten. Hij heeft een lange, zwartgrijze baard en verwilderd haar. Hij doet een beetje denken aan de oudere, kleinere versie van Éric Cantona. ‘Kom maar snel binnen’, zegt hij, terwijl hij door zijn gang langs een oud bord loopt met een affiche van FC Den Bosch erop.

In de knusse woonkamer bestaat er al snel geen onduidelijkheid meer dat hij écht gek is op FC Den Bosch. Voor de tuindeur hangt een vliegengordijn met een gigantisch logo van de club erop. ‘Die hebben maar vier mensen in de gele wereld’, zegt hij in het Nederlands, waar zijn Griekse roots nog duidelijk in te horen zijn. ‘Honderdvijftig euro. Gelukkig heb ik mijn vrouw kunnen overhalen.’ Het is zeker niet het enige aan Den Bosch-prullaria in de ruimte. Hij heeft al zijn spullen breeduit uitgestald. Aan een kledingrek hangen vesten, truien en alle thuis- en uitshirts sinds 2006. Op een tafel liggen zóveel sjaals dat hij ook in Siberië zou kunnen overleven. Daarnaast nog een elektrische FC Den Bosch-tandenborstel, spaakkralen van de club, een dekbedovertrek met een blauwe draak erop én gesigneerde keepershandschoenen van Nick Leijten. ‘Goeie vent.’ Daarna trots: ‘We zijn gisteren tot 3.00 uur ’s nachts bezig geweest om alles klaar te zetten.’

© VI

Wij zijn hij en zijn vrouw Marina, die ook in de woonkamer rondschuifelt. Ze zet Griekse koekjes en water met ijsklontjes op tafel. Ze scrolt op haar iPad en luistert ondertussen aandachtig mee met het gesprek. Moundreas neemt plaats op zijn blauwe bank. ‘Ik heb mijn vrouw ontmoet in Griekenland’, steekt hij van wal. Ze waren allebei eind veertig, zij was op vakantie op Zakynthos en hij was medewerker bij een excursiebureau. Hij verrekte bijna zijn nek toen zij voorbijkwam, ze gingen een drankje doen en de vonk sloeg over. ‘Tot op de dag van vandaag samen en niet gescheiden.’ Marina van achter haar iPad: ‘Het was écht liefde op het eerste gezicht.’

Moundreas was als voormalige zeeman op veel plekken op aarde geweest, maar nog nooit in Nederland, laat staan in Den Bosch. ‘Toch kende ik de stad’, lacht hij. Eerder die week had hij een toto ingevuld met wedstrijden uit allerlei verschillende landen. ‘Toevallig ook gespeeld op FC Den Bosch! Geen idee of ik heb gewonnen of verloren, trouwens.’ Zijn vrouw met een sterk Brabants accent: ‘De loterij toch gewonnen! Met mij dan, hé?’

Nadat zij eerst een paar keer richting Griekenland was teruggegaan, vloog hij in 2003 voor een maand naar Nederland om kennis te maken met haar familie, Bossche bollen en ander Brabants erfgoed. Een jaar later trouwden ze en na een jaar in Piraeus trok hij definitief richting het Brabantse land. Daar heeft hij geen seconde spijt van: ‘Ik werd echt gelukkig.’

Moundreas was in Griekenland supporter van de club Ethnikos, die toevallig ook in het blauw en wit spelen. Eenmaal in Nederland besloot hij te voet de stad te ontdekken en De Vliert moest en zou de eerste bestemming worden. Hij legt uit dat hij met zijn cameraatje onderweg was naar het stadion, maar dat hij al snel in een gevaarlijke situatie terechtkwam. Onderweg stuitte hij namelijk op een groepje supporters van TOP Oss, een van hen had de naam van de club op zijn knokkels staan. De Griek droeg die dag een petje van het Nederlands elftal en sprak nog geen woord van onze taal, maar denkt dat hij goed is weggekomen: ‘Ik weet niet wat er had kunnen gebeuren als ik die dag een FC Den Bosch-petje had gedragen.’

© VI

Het liep allemaal met een sisser af en hij stond die middag versteld van de schoonheid van het toch ietwat vervallen stadion. Na de degradatie richting de Eredivisie ging de Griek in augustus 2006 voor het eerst naar een thuiswedstrijd van de club, tegen Telstar. ‘Toen nog Stormvogels’, zegt hij dolenthousiast, alsof hij over een affiche van de Champions League-finale praat. ‘We wonnen 2-0 in De Vliert. Prachtig!’ Even klinkt het alsof hij een van de zeven wereldwonderen beschrijft: ‘En dan óók nog die schitterende tribune van de M-side!’ Hij werd volgens de Brabantse tradities met open armen ontvangen. ‘Ik sprak alleen nog Engels en probeerde wat Nederlands, dat vonden de mensen mooi. Er was ook een meisje en die gaf mij vanaf die eerste dag iedere keer weer een knúffel.’ Waar hij zelf in Nederland nog niet veel mensen kende, ontmoette hij in het stadion steeds meer nieuwe vrienden. ‘Ik werd fan en wilde dat voor altijd blijven.’